سلام به همراهان عزیز این چنل
کسایی که با وجود وقفه‌ی یهویی‌ای که بیش از ۹ ماه طول کشید هنوز این‌جا رو ترک نگفتن.
با کمال شرمساری باید ازتون عذر بخوام که نوشتن بقیه‌ی جواب‌ها رو ول کردم و واقعا نمی‌دونم با چه رویی الان دارم اینو این‌جا می‌نویسم. خیلی دیره و احتمالا دیگه کسی این‌جا رو یادش نیست ولی گفتم حتی اگه هنوز یه نفر، یه درصد هم منتظر جوابشه، بخاطر اون عزیز این متن رو بنویسم و سرتون رو درد بیارم. من دیگه توان و قصدی برای نوشتن ندارم و فکر نمی‌کردم که انقدر توش فاصله بیفته وگرنه به هیچ‌وجه قبل از رفتن همچین چالشی نمی‌ذاشتم یا حداقل ظرفیتش رو خیلی محدودتر می‌کردم و شما عزیزان رو منتظر نمی‌ذاشتم. امیدوارم عذرخواهی صادقانه‌ـم رو پذیرا باشید و اگه ذره‌ای آزرده‌خاطر شدید، من رو ببخشید. احتمالا این آخرین پیام این‌جا باشه و فقط به این علت نوشتمش که پرونده‌ی اون چالش همچنان باز نباشه و اگه یه درصد منتظر نوشته‌ی جدید هستید، چشم انتظار نمونید. [اما بازم کسی از فردای خودش خبر نداره] امیدوارم اوقات خوشی رو این‌جا گذرونده باشید و باز هم ممنون که با من و قلمم همراه بودید?

کامنت‌های چنل به درخواست خودتون باز شدن?