خواب‌های بد من تمامی ندارد،
اما این‌بار کابوس تا بیداری ما هم رخنه کرده...

منم همینطور فروغ
منم همینطور

صبور ماندن ما بی نتیجه خواهد ماند
تو با گذر زمان وفادار تر نخواهی شد

خوب بودی، خوب بودم؛ بد شدی، خوبم هنوز
خوب بودن های ما بسته به رفتارِ تو نیست...

تلخیِ اخلاق را اندام موزون حل نکرد
استکانم شد کمر باریک و چایم تلخ ماند

پرواز را به خاطر بسپار، پرنده مردنی‌ست....

«نه امیدم چنان نجات‌بخش است و نه ناامیدی‌ام چنان مهلک؛‌من در میانه زجر می‌کشم و ادامه می‌‌یابم.»

غم برای همیشه باقی خواهد ماند.

برگ زردی با سماجت شاخه را چسبیده بود
دستهای خویش و دامان توام آمد به یاد...

دیوار با هر طرح و نقشی باز دیوار است...