سلام بر آنان که
آخرمان نشدند.

اتفاقی باعث شدم برم داستانی که سال قبل تعریف کردم رو دوباره بخونم و مرور کنم!
هنوزم هیجان داشت، نفس‌گیر بود، عجیب و نادر بود، با اینکه خیلی از جزئیاتش رو فراموش کرده بودم، درکل کیف داد خوندن مجددش!

دقیقا همون صبحی که می‌خوام زودتر بیدار شم، شبش خوابم نمیبره، آه از دست تو تات:)

به بهانه پیدا کردن پستی از سال قبل، چند ده‌تا ناشناس خورد به چشمم، عزت واقعا دست خداست و این عزت رو ازم گرفته اصلا :))

دغدغه دخترا:

کاش یه جمعی بودیم که یه کار فرهنگی/رسانه‌ای/گفت‌و‌گو محور می‌کردیم.

چی فکر می‌کردیم، چی شد.

کمی بفرمایید برای اینکه شب را هضم کنم.

خب؛

باید صبح‌ها زودتر خواب رو ترک بگم، و دقایق بیشتری را کار کنم تا هنوز هم به خدا ثابت کنم من همون آدمِ خستگی‌ناپذیرم و لیاقت و ظرفیت بیشتر را دارم.