فهمیدم نوشتن تنها کاریه که نشون میده چقدر زنده ام. زنده بمون عزیز دور من.

دارم برمیگردم تهران. کاش تو به دیدنم میومدی.

سخت‌ترین نوع آروم کردن، آروم کردن خودته.

من ممکنه دیگه هیچوقت باهات حرف نزنم ولی هنوزم تو پینترست واست یه بورد دارم.

چیزی که امروز یادگرفتم و واقعا با پوست و استخون حسش کردم این بود:
لازمه به جای دائما گشتن و پیدا کردن خوبی تو آدم های اطرافت، واقعیت چیزی که هستنو ببینی. آدما همون حسی که واقعا دارنو بهت نشون میدن، حتی وقتی بد باشه.
فقط بیشتر ببین که همه لازم نیست آدم خوبی باشن تو داستان تو.

انگار تو دلم برف میباره.

«پرواز کی افتاد از بالم؟»

میگم اشکین دو صفر نودوهشت کی بود و اصلا چیشد؟

میگم اشکین دو صفر نودوهشت کی بود و اصلا چیشد؟

یه وقتایی یه مدل احساساتی رو تجربه میکنم که نمیتونم اسمی براشون پیدا کنم. مثلا الان یه چیزایی از خستگی، تپش قلب، امیدواری و تنهایی ام.