«اونی که آدم، به عنوان هویتش مشخص می‌کنه و همه زندگیش رو براساس اون هویت، معنا می‌کنه هرچی گره‌خورده به آدم‌ها نباشه، بهتره. در نهایت احتمال آسیب کمتر میشه اینطوری. اینطوری بهتر میشه پیش‌بینی کرد و حرکت کرد. یهو شرایطی پیش نمیاد که همه‌چیز ویران بشه. طوری که مجبور بشی یه هویت جدید پیدا کنی و با همه چیزهایی که به اون هویت قبلی وصل بود، احساس غریبگی کنی. طوری که یهو سرت رو بذاری روی میز، گریه کنی و همزمان با خودت بگی جدی جدی چقدر درد داره. که بعد وقتی سرت رو بلند کنی، ببینی همه‌چیز دچار یه سوراخ، یه فقدان عجیب شده. یه فقدان زیباشناسانه. دیگه خونه‌ت، شهرِت، فکرت، دلت، کارهات، همه‌چیز یه چیزی کم دارند که دیگه نمی‌تونند وصل بشن به اون هویت. می‌دونی چی میگم؟ یعنی می‌خوام بگم آدم اگه می‌خواد ادامه بده، باید یه چیزی توی دنیای ذهنیش پیدا کنه که به هیچکس گره نخورده باشه. اون کلمات سرشتش رو پیدا کنه. یه جور سنگ بنای بودن، که پایه اصلی اون من پنداری قرارش بده تا مطمئن باشه با هیچ رفت و آمدی، تغییر نمی‌کنه.»

بعدا شناختو پیدا میکنیم

بعدا شناختو پیدا میکنیم

الان فقط میخام زنگ بزنم بگم بچه ها وسیله هاتونو جمع کنید میخایم بریم جنگل
پلن جنگله وسط طبیعت :)

حدقل سه دانشگاه✅ پیاده روی در حد پاره شدن✅ جوراب✅ چاقاله❌✅ کشک✅ پلو مرغ ✅ آبمیوه بد مزه❌✅ آلوچه✅

بعضی وقتا صحبت کردن با یک نفر میتونه حالتو خوب کنه حتی اگه تو اون لحظه میخاستی بمیری از خستگی و همچی روت فشار اورده باشه??