هرلحظه بیشتر بهم ثابت میشه من برای دنیای آدم بزرگا ساخته نشدم و نمیتونم تحمل کنم.

خدایا یا منو از رو زمین بردار یا هموناییارو که خودت میدونی.

حس میکنم یه غم خیلی بزرگی رو قورت دادم که نه میتونم هضمش کنم و نه میتونم بالاش بیارم.
همینجوری مونده روی دلم و فقط سنگینیشو با خودم اینور و اونور میکشم.

یه روز نقابش میوفته و تو با دهن باز زل میزنی به کسی که هیچوقت نشناختیش.

و در آخر کسی قلبت را میشکند که به او گفته بودی از شکسته شدن خسته شدی.

چون یکم وایبم داره منفی تر میشه چند روز فعالیت نمیکنم،خوشحال میشم پیشم بمونید تا برگردم.

از سر دیگه گذشته...مغزم درد میکنه.

دلم مورد توجه واقع شدن میخواد.

چه بخوای چه نخوای بالاخره یه روزی باید بپذیری
که جایی توی زندگیش نداری و نخواهی داشت.