MooD.

ب پسرایی دارم میرینم که اگ خودش ببینه گی میشه.

کجایی بغلم کنی؟
کجایی بیای کنارم بشینی باز مثل قبل بگی غصه هات مال من؟
کجایی بیای باز بریم اون کافه همیشگی هات چاکلت بخوریم؟
کجایی بیای باز باهم گریه کنیم؟
کجایی بیای غیرتی بشی روم؟
کجایی بیای انقدر ازم تعریف کنی تا بمیرم برات؟
کجایی بیای بگی هنوزم دوست دارم؟کجایی؟

دلم میخواد برم یجایی که هیچکس نباشه، یجایی که خالی از ادمای فیک و بیخود باشه و تنها باشم و برای خودم زندگی کنم، بیرون برم غذا بخورم، بدون اینکه نگران این باشم قراره کی از زندگیم بره و من تنها تر شم، دیگه دلم نمیخواد کسیو داشته باشم، هرکی تو زندگیم بود یه تیکه از قلبمو برداشت و رفت منم موندم با یه کوه غم، نقش اونا تو زندگیم این بود که هروقت قلبمو از جاش در میاوردنو میگفتن ببین این قلبته بعد پرتش میکردن زیر پاشونو لهش میکردن و میرفتن، دلم میخواد واسه همیشه همه چیو بزارم پشت سرم و برم به هیچکسم فکرنکنم، از همه چی خستم از همه ادما خستم دلم میخواد برم یجایی که هیچکس نباشه و فقط بشینم به این حالم گریه کنم و به سرنوشتم لعنت بفرستم، اره من اینطوری شدم چون هروقت واسه ادما ارزش قائل شدم اونام خیلی محترمانه ریدن توی همشون!

راستش شاید یه روز بتونم یه آدمی رو پیدا کنم که مثلِ تو نگام کنه یا مثلِ تو صدام کنه یا حتی مثلِ تو بخنده برام ولی خب نمیشه روحی رو پیدا کرد که روحِ تو باشه، همینه که تو رو از همه قشنگ تر میکنه.

همینجوری تو همین حالت عادی زندگیم که حالم خوبه یهویی نمیدونم چی میشه انگا زیر پام خالی میشه و سقوط میکنم تو یه گودال غم‌ و اندوه و تیرگی و نمیدونم کی اومدم اینجا نمیدونم دارم چیکار میکنم اما تنها چیزی که میبینم و حس میکنم غمه فقط.