‌
‏از لحاظ روحی احتیاج دارم یکی محکم بغلم کنه، بگه خیلی آدم صبوری بودی، اما من داشتم از دور میدیدمت؛ خیلی خسته شدی، خیلی تنها بودی، خیلی...
‌

‌
‏تو این زندگی آدمایی برنده‌ان که قلب ندارن، وابسته چیزی نمیشن،احساسی با مسائل برخورد نمیکنن،دلشون برای کسی نمیسوزه.
‌

آدمایی که نشون می‌دن به یادمن، حتی با ارسالِ آهنگ؛ یه جورِ دیگه‌ای برام دوست داشتنی‌ان.

"خاطره" چیز خوبیه، اگه مجبور نباشی با گذشته بجنگی.

بعد چند وقت دیشب رفتم خونه یکی از رفیقام تو تهران ، اونقد غذاشون خوشمزه بود که خیلی خوردیم ، این دهن سرویسم واسه تلافی جنگنده های اسرائیلی رو خبر کرده بود بیاد بزنه مارو

تف تو روحت پسر?

با اولین پرواز از تهران خارج میشم??

دارم به این نتیجه می‌رسم که آدم باید حال دلش خوب باشه تا بتونه از خودش عکس بگیره؛
و الان مدت‌هاست که از خودم عکس جدید نگرفتم.

به دنیا اومدن و بزرگ شدن در یک خانواده مذهبی، بزرگ‌ترین ظلمیه که در حق هرکسی می‌تونه اتفاق بیوفته.

کاش می‌شد برای مدتِ کوتاهی بغل رزرو کنم.

دلم اون حس و حالِ اوایل دانشجویی رو می‌خواد. اون رفیق‌بازی و حس خوبِ توی اکیپ بودن برای بارِ اول. حسِ خوبِ اوایل رابطه داشتن. حسی که داری، وقتی دوستِ صمیمیت کنارته. اون حالِ آرامش‌بخشی که به خو‌دت می‌گی به جهنم، هرچی که بشه اون کنارمه. اون بی‌خیالی و شرایطی که انگار همه چی درسته و هیچ مشکلی نیست. اون حس سکون و آرامش بعد از طوفان. آخه یه دفعه زیادی همه چی جدی شد. پیچیده شد. سخت شد. منم که دارم تمرین می‌کنم با همه چی کنار بیام و غر نزنم. هیچ کاریش هم نمی‌شه کرد.

‏بدم میاد به یکی با ذوق عکس میدم ازم یه کلمه ای تعریف کنه،عنتر خودم میدونم خوشگلم،دو خط قربون صدقم برو فدام شو.
بی ذوق سگ.???