با چشمانم، حرف‌هایت را از نگاه پریشانت میخوانم و در آغوش میگردمت؛ در گوشت میگویم که نگران نباش من کنارت خواهم ماند!

علاوه بر خودم، که در افکار درهم ریخته‌ام گم‌شده‌ام؛ احساساتم نیز گمشده‌است!

من اینطوریم که گفتن یه سری حرفا یا فرستادن چیزی
تو یه مدتی براش ذوق دارم و خوشحالم؛ از اون زمانه که بگذره، ذوقش هم از بین میره…

دارم کارمو می‌کنم، کتابمو می‌خونم، فیلممو
می‌بینم، یهو چی میشه؟ نیروی زندگی ازم
خارج می‌شه یهو دیگه دلم نمی‌خواد کاری
کنم، می‌خوام هیچ کاری نکنم، من می‌خوام
یک کاکتوس تنها باشم بشینم یجا کاری نکنم
و کسی هم بهم دست نزنه..

صادق هدایت تو کتاب بوفِ کور خیلی خوب نوشته که:
افسوس که تمام روابط انسانی نیاز به نوعی نقاب دارد
و تنهایی آخرین گریزگاه انسان‌های صادق است.

اندوهِ تو، نه مرا کشت و نه مرا قوی‌تر کرد؛ فقط به آدمی بی‌احساس‌تر و بی‌تفاوت‌تر از قبل تبدیل کرد، که دیگر بعد از آن، برای هیچ آمدنی ذوق زده نشدم و هیچ رفتنی مرا آزرده خاطر نکرد!
-کوثر.میم

وابسته‌ی اَیام و گِره خورده به دَردیم...!
-رومینامعین زاده

-ماه اگر می‌خندید، شبیه تو میشد.-

بزرگسالی داره بهم آسیب میزنه، دیگه نمیخوام بزرگتر ازین بشم.

مگه پائیز نیست؟! چرا اینقدر هوا گرمه