با روانی که در حال فروپاشی بود سعی کردم برات بهترین باشم.

اصلیه همونیه که نمی‌ذاره غم بمونه گوشه‌ی دلت.

بنظرم بو كردن گردن كسى كه دوسش داري از بوسيدنشم لذت بخش تره.

《او زیباست.می توانم نگاهش کنم و دوباره خدا پرست شوم》

دلش کسی را می‌خواست که بتواند پیش او ضعیف‌ترین انسان جهان باشد و باز هم دوست داشته شود.

من میخواستم همه چیو درست کنم
ولی زورم ب نخواستن تو نرسید.

منی که میان دردهایم تو را درمان دیدم.

غمگین تر شدم وقتی دیدم حتی توعم دوسم نداری.

ولی جدی جدی چطوری می‌تونی انقدر همونی باشی که من می‌خواستم؟