رسیدیم به فصل آخر احساساتمون؛

کاش حسین منزوی بودم؛ شاعر، عاشق، مرده.

نمی‌تونست تشخیص بده,
آبیه یا سیاه.
نمی‌تونست تشخیص بده,غمِ پذیرشه یا نفرتِ انکار.

"اما شکوفه نداد و فهمیدم من خاک مناسبی برای او نیستم"

پایان، چه کلمه رها کننده ای.

اگر در این باران،
جسمم را در اختیار تاریکی شب
بگذارم و فقط در خاطراتت گشت بزنم،
دلتنگم میشوی؟!
با اولین باران اردیبهشت ماه
به دیدنت میایم،
قطره ای میشوم و بر روی
غم چشمانت بوسه ای میگذرام
و با اولین بوی خاکی که بعد از باران
احساس کردی
دستانت را رها میکنم
و چنان فراموش میشوم که انگار
هیچ زمان وجود نداشته‌ام.**

همیشه هستن آدمایی که یه روز خوب و خراب کنن.