گروه آریان خیلی مهربون بود :( هرچی ازشون گوش می‌دم یاد بچگیام می‌افتم. این آهنگ موزیک‌ویدیوش هم خیلی قشنگ بود. سی‌دی رو می‌ذاشتم تو دستگاه، با تلویزیون جعبه‌ایا تماشا می‌کردم. اون روزا همه‌چی خیلی ساده‌تر و آسون‌تر به‌نظر می‌رسید.

ستاره آی ستاره
از اوج آسمونا
بگو تا بشنون نامهربونا
چرا باید بمونن
حالا تنهای تنها
اونا که بودن عمری همدم ما

باید واژه‌های نرم، مثبت، جادویی و مهربون زیاد یاد بگیرم. وقتی نوشته بوی زمختی و دگمی می‌ده دیگه دوسش ندارم.

یکی از خوبیای ادبیات خوندن اینه‌ که هیچ‌ نمی‌دونی. یعنی مهم نیست چقدر بخونی، بازم اون‌قدر نمی‌دونی و فقط می‌دونی که چیزی نمی‌دونی.

می‌بینید؟ حتی مرگ هم یک قلب دارد.

- کتاب‌دزد

اصلا این عشق لعنتی وسط زندگی هیتلر چیکار می‌کرد؟ این چه احساسیه که قاتل میلیون‌ها نفر هم می‌تونه داشته باشه؟ چطور می‌تونست درحالی‌که میلیون‌ها عشق رو به اتاق گاز و اردوگاه کار اجباری و جنگ می‌فرستاد، یه زن رو دوست داشته باشه و حتی باهاش بمیره؟ آدمی که زن‌ها و بچه‌های زیادی رو از دم تیغ گذروند چطور با نگرانی بالای سر معشوقه‌ی خودکشی‌کرده‌ش می‌نشسته و بهش دلداری می‌داده؟ اون حق نداشت عشقی تو زندگیش داشته باشه. اون حق نداشت کسی رو دوست داشته باشه و دوست داشته بشه. اون باید تو تنهاییش می‌مرد. وقتی فکر می‌کردم هیتلر تنها بوده بیشتر از خودکشیش خوشحال شدم تا این‌که می‌بینم تنها نبوده. امیدوارم به قدر کافی رنج کشیده باشه و فهمیده باشه سر اون‌همه زندگی چه بلایی آورده؛ هرچند که هرگز کافی نیست.

آخیش! هیچ‌چیز مثل برگشتن به روتین تلاش‌گری حال من‌و خوب نمی‌کنه. همون وقت‌هایی که چیزهای تازه یاد می‌گیرم و حس می‌کنم خون به مغزم رسیده، دارم نفس می‌کشم و زنده‌م هنوز.

خواهم به رنج خویش گریه ساز کنم و تو را گویم
تا دوستم بداری. از برایم گریه ساز کنی
به شامگاه بلبلان،
با خنجر، با بوسه با تو.

خواهم کشت یگانه شاهد را
به جرم گُل‌کُشی و
نشاندم به زاری و خوی کردنم
بر انبوه جاودان سخت گندم.
آنجا که کاستی نگیرد هرگز شعاع تابناک
دوستت دارم، دوستم داری،
فروزان به نور کهن آفتاب و دیرینه ماه.

آنجا که مرا هیچ ندهی و تو را هیچ نخواهم
چون به مرگ وانهم، آنجا که نه بر جای است هر چیز
نه حتی سایه‌ای بَهر پیکر پریشانی.

فردریک گارسیا لورکا
ترجمه زهرا رهبانی

-به تئو که همیشه دوستش دارم- دلِ شاپرک‌های کوچیک قلبم که با دیدنت به پرواز درمی‌اومدن برات تنگ شده. خاطره‌ی نگاه‌های یواشکی‌مون به هم‌دیگه مثل سنجاقک‌های خرداد ماهِ پارک، تو آسمون ذهنم بازیگوشی می‌کنه. اگه یه‌کم شجاع‌تر بودم الان اوضاع چطور بود؟ این شب‌ها…