گروه جالبوت به طرز جالبی شعر داروگ نیما را خوانده اند. شنیدنش خالی از لطف نخواهد بود:

خشک آمد کشتگاه من
در جوار کشت همسایه
گر چه می گویند: «می گریند روی ساحل نزدیک
سوگواران در میان سوگواران.»
قاصد روزان ابری، داروگ! کی می رسد باران؟

بر بساطی که بساطی نیست
در درون کومه ی تاریک من که ذره ای با آن نشاطی نیست
و جدار دنده های نی به دیوار اطاقم دارد از خشکیش می ترکد
چون دل یاران که در هجران یاران
قاصد روزان ابری، داروگ! کی می رسد باران؟

#نیما_یوشیج @ShahShoor

مخاطبان محترم «شاهکار های ادبی» در کامنت های پست قبل به موارد جالبی اشاره کردند. غیر منتظره ترینش اشاره به داروگ نیما بود که به ذهن خودم نرسیده بود. این که میگویم غیر منتظره چون من به لفظ غوک اندیشیده بودم اما داروگ هم نوعی غوک است لذا ذهن برخی را به خود جلب کرده. بیایید با همین غیر منتظره شروع کنیم:

واژه “غوک” شما را یاد چه شاهکار هایی از ادب فارسی می‌اندازد؟ #مباحث

از غزلی

ز بس که بی‌ثمرم نقد قلب را مانم
که سود برد حریف ار به هیچ باخت مرا

زبون بی‌هنران از چه رو شدم یا رب
مگر زمانه ز اهل هنر شناخت مرا

به هیچ کار به اهل جهان نمی‌مانم
فلک برای کدامین دیار ساخت مرا

غریب زیستم اینجا تمام عمر امیر
مگر چنانکه منم هیچ‌کس شناخت مرا

تابستان ۴۵
#امیری_فیروزکوهی
@Amiri_Firuzkuhi

تا چند صرف خود کنم این عمر محنت‌خیز را
یا رب صلائی تازه ده عشق جنون‌انگیز را

چون آتشین‌خو شد جهان در خاک باید شد نهان
کز خاک خاموشی رسد کانون آتش‌بیز را

پرهیز از عاشق‌کُشی چندان ندارد سرخوشی
کاین‌سان دل ما بشکنی تا نشکنی پرهیز را

گر بادی آرد ناگهان پرویز را گنجی چنان
روزی هم آید تا برد هم گنج و هم پرویز را

جان به لب نزدیک را تا کی پرستاری کنم
سخت است در کف داشتن پیمانهٔ لبریز را

تا در وجود آمد گلم بیماری آمد حاصلم
گویی که نقشی باطلم آن کلک رنگ‌آمیز را

دیدیم خار و گل به هم اما ندیدیم از کرم
یک شب در آغوش امیر آن گلبن نوخیز را.

مهرماه ۱۳۱۰
#امیری_فیروزکوهی
@Amiri_Firuzkuhi

از غزلی:

نیست حالی که ز ما بازستاند ما را
وز غم روز و تب شب برهاند ما را

ناخوشایندتر از نوحهٔ ناموزونیم
که دگر کس به‌ عزا نیز نخواند ما را

می‌گریزم به‌ پناه سخن از درد امیر
آه اگر ذوق سخن نیز نماند ما را

مهرماه ۲۹
#امیری_فیروزکوهی
@Amiri_Firuzkuhi

از غزلی:

درون پردهٔ دل بود دنیایی که می‌جستم
در این پرده است اگر باغ و بهاری کرده‌ام پیدا

مرا ملک خیال از مردم دنیا و دنیا بس
که تنها در همین ملک اعتباری کرده‌ام پیدا

تیرماه ۵۲
#امیری_فیروزکوهی
@Amiri_Firuzkuhi

بر رواق مدوّر دوران می‌نویسیم و هر چه باداباد مرد این قصه‌ی تهمتن‌کش شرفش را به نان نخواهد داد من مرید پیمبر دردم از نَه‌مردان امان نمی‌گیرم با روان گرسنه می‌میرم صِله از سُفلگان نمی‌گیرم سر من گرمِ سربه‌داری‌هاست خاک من غیرت علف دارد سگ سم‌خورده‌ی ترانه‌ی…