|طولانی می‌نویسم تا همه نخوانند| یوهیروی عزیزم خیلی وقته باهات حرف نزدم و از روزهام نگفتم. هیچکس اینجا تورو نمیشناسه. یبار یکی بهم گفت برای روحش اسم گذاشته چون به نظرش روحش از جسمش زیباتره و دوست داره باهاش حرف بزنه،پرسید اسم روح تو چیه؟ اولش ترسیدم،فکر کردن…

ولی من دوستت دارم اگرچه بی وفایی
تو به من گفتی که با غم های دنیا آشنایی

گزارش روزانه-۳۱ اردیبهشت۱۴۰۳ حالم از سیاست به هم می‌خورَد. تا چندماه پیش میتوانستم بر سر یک بحث سیاسی و مشاجره با آدم های زبان نفهم قاتل شوم. امروز اما، نه. یک لیوان چای می‌ریزم و یک آبنبات هل دار برمی‌دارم. می‌نشینم و به آدم های متعصب نگاه می‌کنم. مردی مرد…

صدای فرامرز اصلانی و شعر مولانا برای به جنون کشیدنم کافیه

بعضی چیزهایی که می‌نویسم و واقعا دوست دارم...
واقعا زندگیش کردم.

دلم می‌خواست یه آدم وارد زندگیم بشه و بهش رنگ بده. تو همه رنگارو ازم گرفته بودی.
می‌گفتم شبیه شقایق سیاهی. می‌گفتی چرا؟
می‌گفتم موهات نرمه، خیلی مشکیه، شبیه برگ گل.
ولی شقایق سیاه، اسمش سیاه بود. خودش بنفشِ تیره اس.
پرسیدی، به نظرت عشق چه رنگیه؟ گفتم بنفش. بنفشِ جیغ، کبود، تیره.
اولین بار که دیدمت قلبم بنفش شد. خونم، رگام، پوستم، بنفش شده بود.
بی‌بی می‌گفت قلبت مریضه. گفتم مریض نیست بی‌بی. می‌گفت آقاجونتم همینجوری مُرد. دکترا بهش گفتن اکسیژن خونت کم شده، رنگ و رخسارت بنفشه. خندیدم. گفتم دکترا اشتباه گفتن بی‌بی. چی میفهمن این دکترا؟
آقاجون از عشق مرده. گفت هذیون میگی مادر. ولی من مطمئنم آقاجون از عشق مرده بود. فقط نمی‌دونستم من چرا نمی‌میرم.
من که هر روز بنفش تر می‌شدم. تو که می‌رفتی رنگ هام تحلیل می‌رفت... عوض می‌شد،سیاه می‌شد. یک روز رفتی و دیگه ام برنگشتی. یک روز رفتی و بعد از اون، برای همیشه سیاه موندم. هوا که سرد می‌شد بنفش می‌شدم، بعد دوباره بی‌بی می‌گفت قلبت مریضه. این دفعه نمی‌خندیدم. می‌گفتم آره، مریضه بی‌بی، ولی هنوزم دکترا نمی‌فهمن، هنوزم درمون نداره. من دچارم به مرضِ آقاجون. بی‌بی گریه کرد، دیدم اشکاش بنفشه. فهمیدم بی‌بی ام دچار بود. بی‌بی ام عاشق بود. بنفش زندگی کردن چقدر سخته. کاش بنفش می‌مردم آقاجون.