«وقتی از کُشتن حرف می‌زنم، لزوماً از مرگِ مطلقِ فیزیکی نمی‌گویم؛
بی‌انصافی قتل است،
بی‌مسئولیتی قتل است،
عبور با پاهای برهنه از‌ روی تن‌های خسته‌ای که به تو پناه می‌آورند قتل است!
و‌ فریادِ "من این‌چنینم" ها با خنجرهایی از کلمات، که به سینه‌ی آدمیان فرود می‌آید، قتل است.
من از جنایت می‌ترسم!» \- حسین دریابندی

دستاوردِ آدم ها برام قابل احترامه ولی بیا یکبار برای همیشه این‌و بپذیر «چون تو اون‌و به دست آوردی، نمی‌تونی من‌و بابت نداشتنش سرزنش کنی. ممکنه تو پرواز کرده باشی و من خزیده باشم. راهِ تو، راهِ من نیست.» باشه؟

حالا ممکنه بعدها دستاوردت به ارزشمندی چیزی که از دست دادی نباشه، ولی حداقل تو به یک بودنِ واهی دل نبستی.

تو مثل چایی. معمولی و ساده، اما دل‌گرم‌کننده.

خسته‌ام، یه نوع از خستگی‌ِ دوست داشتنی که بهم یادآوری می‌کنه "تو هنوز زنده‌ای، ادای مردن در نیار."

از یه ساعتی به بعد ذهنم فکر می‌کنه من پینوکیو‌ام، فازِ "جیمینی" می‌گیره.

«تو عادت کردی که بارِ اضافی تمام جهان رو به دوش بکشی. انگار شونه‌هات برای سبک بودن ساخته نشده، نمی‌تونی دست برداری از گذشته. خیال می‌کنی از دست دادن خاطراتت، از بین رفتنِ هویتته. شاید هم حق داری. ولی بهم گوش بده. بیا برای یک بار هم که شده یه جایی باز کن برای زندگی جدید، آدم های جدید، امید های جدید. بذار یه روزنه‌ای توو قلبت باز بشه برای متولد شدن خودت. بذار زمین اون کوله بارِ مصیبت های گذشته‌ رو، آینده برات کم دردسر نداره، از قبلی ها دست بردار. نمی‌خوام انقدر سنگین باشی که به صدای شکستن استخونات هم عادت کنی. می‌ترسم آخر این قصه، به هیچ‌کس بدهکار نباشی جز خودت.»

نمی‌دونم، والا دیگه از قلم خارجه.

یکی باید هرروز به این بیوتی بلاگر ها یادآوری کنه:
«عروسک قشنگی هستی. با دهن بسته زندگی کن.»