خاتونِ عزیز یادم نیست چند تا نامه برات نوشتم و چندوقته که ازت خبر ندارم.نمی‌دونم ازم گذشتی یا هنوز قابِ عکسم روی طاقچه‌ی دلته،نمی‌دونم این‌ها رو می‌خونی یا از پستچی خواستی بریزشون دور..من حتی نفهمیدم از منِ همیشگی خسته شده بودی یا قاصدکِ چشم‌هات به دشتِ دیگه‌ای…

تنهایی خاتون؟ می‌دونم چند وقته نبودم..روزگارم تعریفی نداشته.هر روز همسایه‌ی کناری سر یه ساعتِ مشخص می‌زنه بیرون و در رو به هم می‌کوبه.منم بیدار می‌شم،راه می‌افتم تو خیابون و به مردم که همیشه یه رنگن نگاه می‌کنم..یا به آسمون که شکلِ ابرهاش هیچ تغییری نکرده.هنوزم…

آبنبات‌،کلاس،همراه.

You can't be like me,kill yourself.

امیدوارم بدونید اگه براتون آهنگ می‌فرستم،قصدم گفتنِ اینه که به یادتون هستم و در روزمرگی‌هام نقش دارید.

تاریکی رو دوست دارم.
تو تاریکی راحت‌تر می‌شه حرف زد. راحت‌تر می‌شه بغض کرد.
راحت‌تر می‌شه زیرچشمی نگاش کرد.
تو تاریکی آدم راحت‌تر عاشق می‌شه.
تو تاریکی زیرزمین،
تاریکی پس‌کوچه‌ها،
تو تاریکی سالن‌های سینما ...

? بمب یک عاشقانه