شب خواسته‌هاست. چی می‌خوام؟

جالب تر میدونید چیه اون ذوقی که هممون میکنیم میگیم وای نوزاد دستمونو گرفته ول نمیکنه اون بخاطر علاقه نوزاد به ما نیست بلکه با لمس کردن کف دست نوزاد به صورت طبیعی و غریزی انگشتاشو جمع میکنه.اینقدر این رفلکس قویه که میتونید نوزادو باهاش بلند کنید حتی.

جالب تر میدونید چیه
اون ذوقی که هممون میکنیم میگیم وای نوزاد دستمونو گرفته ول نمیکنه
اون بخاطر علاقه نوزاد به ما نیست
بلکه با لمس کردن کف دست نوزاد به صورت طبیعی و غریزی انگشتاشو جمع میکنه.اینقدر این رفلکس قویه که میتونید نوزادو باهاش بلند کنید حتی.

″Don't be ashamed by your uncertainty. I'd be surprised if you had a clear goal.″

این رو شما فرستادید. خیلی خوشگله و حیفه که گم بشه بین پیامای ناشناس. بمونه اینجا.

این صحنه‌ی ″گرفتنِ دستِ طرف درست لحظه‌ی رفتن″ رو اگه از کی‌دراما بگیرن، هیچی ازش نمی‌مونه.

پاییز که داشت تموم می‌شد، یادآوری کنین برای ابراز اندوه‌مون، از قول آقای آذر بنویسیم: ″نیفتی زمین حضرتِ آخرین برگ!″ البته تاثیری نداره و بالاخره پاییز تاج‌وتختش رو تقدیمِ زمستون می‌کنه، ولی قشنگه.

از فالِ دیشب چیز زیادی به‌خاطر ندارم. هیاهوی جمع، هوش و حواسم رو ربوده بود و علاقه‌ام معطوف به آدم‌های دوروبرم بود، نه آنچه حافظ می‌گفت. این‌طور شد که از خانم آقشام‌ گلن خواستم برام فال بگیرن، و از اونجایی که زمان کلمات رو می‌بلعه و مجال به‌خاطر سپردن‌شون رو نمی‌ده، گفتم شاید بد نباشه اینجا ساکن بشن.

می‌فکن بر صف رندان نظری بهتر از این
بر در میکده می‌کن گذری بهتر از این

در حق من لبت این لطف که می‌فرماید
سخت خوب است ولیکن قدری بهتر از این

آن که فکرش گره از کار جهان بگشاید
گو در این کار بفرما نظری بهتر از این

ناصحم گفت که جز غم چه هنر دارد عشق
برو ای خواجه عاقل هنری بهتر از این؟

دل بدان رود گرامی چه کنم گر ندهم؟
مادر دهر ندارد پسری بهتر از این

من چو گویم که قدح نوش و لب ساقی بوس
بشنو از من که نگوید دگری بهتر از این

کلک حافظ شکرین میوه نباتیست بچین
که در این باغ نبینی ثمری بهتر از این

پ.ن: دوست‌داشتنی‌ترین بخش یلدا، اون قسمتیه که آدم‌ها فال‌شون رو می‌خونن و حاضرین جمع صاحب فال رو با شنیدن آنچه حافظ گفته، اذیت می‌کنن.

هر دوره‌ی تاریخی که می‌خوانیم با یک پرسش اساسی، مهم و کوتاه روبرو هستیم و آن "ربط آن به من چیست؟" می‌باشد؛ چه چیزی عاید من می‌شود؟ در این صورت است که همه‌ی تاریخ‌ها، تاریخ معاصر! می‌شوند. تاریخ باید گذشته‌ی ما را به آینده‌ی ما پیوند بدهد...

-تقی میرزایی