خدایا تو قلب من را میخری؟
☘️
دلم را سپردم به بنگاه دنیا
و هی آگهی دادم اینجا و آنجا
و هر روز
برای دلم
مشتری آمد و رفت
و هی این و آن
سرسری آمد و و رفت
☘️
ولی هیچ کس واقعا
اتاق دلم را تماشا نکرد
دلم قفل بود
کسی قفل قلب مرا وا نکرد
☘️
یکی گفت:
چرا این اتاق
پر از دود و آه است؟
یکی گفت:
چه دیوارهایش سیاه است!
یکی گفت:
چرا نور اینجا کم است؟
و آن دیگری گفت:
و انگار هر آجرش
فقط از غم و غصه و ماتم است!
☘️
و رفتند و بعدش
دلم ماند بی مشتری
و من تازه آن وقت گفتم :
خدایا تو قلب مرا میخری؟
☘️
و فردای آنروز
خدا آمد و توی قلبم نشست
و در را به روی همه
پشت خود بست
و من روی آن در نوشتم
ببخشید، دیگر
برای شما جا نداریم
از این پس به جز او
کسی را نداریم

عرفان نظر آهاری

به خانم موتورسوار محجبه نگاه می‌کردم که فهمید. گفت عجیبم آره؟ گفتم نه، من عجیبم که اونقد زل زدم تا فهمیدی. گفت برسونمت؟ گفتم وا ما مردها امنیت نداریم از دستتون. خندیدیم. گاز داد و رفت.
و یاد همه‌ی کسانی افتادم که تو خانواده‌های سنتی رویاها رو زیر نگاه سنگین بقیه دفن کردن.

رفتم سمت تلفن تا به دوستی زنگ بزنم، گوشی را برنداشت اما در پیامگیر تلفنش این ابیات زیبا را گذاشته بود:

شــرمنــــــــده از آنم که نباشم بـه سرایم
تا باتـــــو ســلامی وعلیــکی بنـــــــــــمایم
گر لطف کنی نمره وپیـــــــــغام گـــــــذاری
پاسخ دهم ای دوست به محضی کـه بیایم
باخود گفتم :
اگر در دوران شعرای قدیم
تلفن و پیام گیر می بود خدا میداند پیام های شان چقدر جالب می شد،

در پیغامگیرِ حافظ:
رفته ام بیرون من از کاشانه خود غم مخور
تا مگـر بینـم رخِ جانانه ی خـود غم مخور
بشنـوی پاسـخ زحافظ گـرکه بگذاری پیام
زان زمان کـو باز گردم خانه خود غم مخور

در پیغامگیرِ سعدی:
از آوای دل انگیـــــز تــــو مستم
نبـاشـم خـانه و شــرمنـــده هستم
به پیغــام تو خـواهــم گفت پاسخ
فلک گر فرصتی دادی بـه دستم

در پیغامگیرِ فردوسی:
نمی باشم امروز اندر سرای
که رسم ادب را بیارم به جای
به پیغامت ای دوست گویم جواب
چو فردا بر آید بلند آفتاب

در پیغامگیرِ خیام:
این چرخ فلک عمر مرا داد به باد
ممنون توام که کرده ای از من یاد
رفتم سر کوچه منزل کوزه فروش
آیم چو به خانه پاسخت خواهم داد

در پیغامگیرِ مولانا:
بهر سماع ازخانه ام رفتم برون رقصان شوم!
شوری برانگیزم به پاخندان شوم شادان شوم !
برگو به من پیغام خود هم نمره و هم نام خود
فردا تو را پاسخ دهم جان تو را قربان شوم!

در پیغامگیرِ بابا طاهر:
تلیفون کرده ای جانم فدایت!
الهی مو به قربون صدایت!
چو از صحرا بیایم نازنینم
فرستم پاسخی از دل برایت !

درپیغامگیرِ منوچهری:
از شرم به رنگ باده باشد رویم
در خانه نباشم که سلامی گویم
بگذاری اگر پیغام پاسخ دهمت
زان پیش که همچو برف گردد رویم!

در خیالات خودم در زیر بارانی که نیست
می رسم با تو به خانه، از خیابانی که نیست
می نشینی روبرویم، خستگی در می کنی
چای می ریزم برایت، توی فنجانی که نیست
بازمی خندی و می پرسی که حالت بهتر است؟!
باز می خندم که خیلی، گرچه می دانی که نیست
شعر می خوانم برایت، واژه ها گل می کنند
یاس و مریم می گذارم، توی گلدانی که نیست
چشم می دوزم به چشمت،می شود آیا کمی
دستهایم را بگیری،بین دستانی که نیست..؟!
وقت رفتن می شود، با بغض می گویم نرو...
پشت پایت اشک می ریزم، در ایوانی که نیست
می روی و خانه لبریز از نبودت می شود
باز تنها می شوم، با یاد مهمانی که نیست...!
بعد تو این کار هر روز من است
باور این که نباشی، کار آسانی که نیست...!

بیتا امیری

مرا تُرکی‌ست مشکین‌ موی و نسرین‌ بوی و سیمین‌بر
سُها لب، مشتری ‌غبغب، هلال ‌ابروی و مه‌پیکر

چو گردد رام و گیرد جام و بخشد کام و تابد رخ
بود گل‌بیز و حالت‌خیز و سِحرانگیز و غارتگر

دهانش تنگ و قلبش سنگ و صلحش جنگ و مهرش کین
به قد تیر و به مو قیر و به رخ شیر و به لب شکر

چه بر ایوان چه در میدان چه با مستان چه در بُستان
نشیند ترش و گوید تلخ و آرد شور و سازد شر

چو آید رقص و دزدد ساق و گردد دور نشناسم
ترنج از شست و شست از دست و دست از پا و پا از سر

همانا طلعتش این خلعت پیروزی و پیشی
گرفت از حال و اقبال و جمال شاه، گردون‌فر

غیاث المک و المله جم اختر ناصرالدوله
کز او نازد نگین و تخت و طوق و یاره و افسر

ز تمکین و صفا و سطوت و عزمش سبق برده
هم از خاک و هم از آب و هم از آتش، هم از صرصر

سمند و صارم و سهم و سنانش را گَهِ هیجا
سما بیدا، هنر شیدا، ظفر پیدا، خطر مضمر

#جیحون_یزدی

رفیق مهربان و یار همدم
همه کس دوست می‌دارند و من هم

نظر با نیکوان رسمیست معهود
نه این بدعت من آوردم به عالم

تو گر دعوی کنی پرهیزگاری
مصدق دارمت والله اعلم

و گر گویی که میل خاطرم نیست
من این دعوی نمی‌دارم مسلم

حدیث عشق اگر گویی گناه است
گناه اول ز حوا بود و آدم

گرفتار کمند ماه رویان
نه از مدحش خبر باشد نه از ذم

چو دست مهربان بر سینه‌ی ریش
به گیتی در ندارم هیچ مرهم

بگردان ساقیا جام لبالب
بیاموز از فلک دور دمادم

اگر دانی که دنیا غم نیرزد
به روی دوستان خوش باش و خرم

غنیمت دان اگر دانی که هر روز
ز عمر مانده روزی می‌شود کم

منه دل بر سرای عمر سعدی
که بنیادش نه بنیادیست محکم

برو شادی کن ای یار دل افروز
چو خاکت می‌خورد چندین مخور غم

اول اردیبهشت روز بزرگداشت سعدی بر همه‌ی دوستداران زبان فارسی مبارک باد???

?

? اول اردیبهشت روز بزرگداشت سعدی

اینکه گفته اند " سخن مُلکی است سعدی را مسلَم " به گزاف نیست ، غزل های او زیباترین ، شیواترین و دلکش ترین غزل ها در قلمرو عشق انسانی و زمینی است .
شعر سعدی بویژه غزلهای او روان و زلال است و آرام و نرم در دل می نشیند و جان های شیفته را سیراب میکند.

در عرصه اجتماعی ، سخن او پیام آور اعتدال ، مدارا ، خرد ورزی ،صلح وآسایش برای همگان است.

گلستان و بوستان و مواعظ او گنجینه کم نظیر حکمت ، اخلاق ، آداب حکمرانی و زندگی پاک است .

واژه ها ،جملات ، صنایع ادبی ، قصه ها و . . . در خدمت طبع سلیم ، و قریحه الهی و فیاض او هستند و این حقیقتی است که شیخ اَجل خود به زیبایی تمام به آن تصریح فرموده اند :

بر حدیث من و حُسنِ تو
نیفزاید کَس
حد همین است سخندانی
و زیبائی  را 
سعدی سخنگوی زندگیست .

#عباس_خورشیدی_نازلو 
#بحر_جان
@bahrehjaan

ای کاش که من بدانمی کیستمی
در دایرهٴ حیات با چیستمی

گر پنبهٴ غفلتم نبودی در گوش
بر خود به هزار دیده بگریستمی

حضرت مولانا