https://www.youtube.com/live/yXcm0wxR3MM?si=VtgOXQOuuCWUt4uy

https://www.youtube.com/live/NnOB7XUnB58?si=NYJIdwZE63fQvXdo

نخستین اقدام ترامپ در رابطه با ما ایرانیان - امروز و فردای ایران با دکتر حسین لاجوردی

پخش زنده هم اکنون
https://www.youtube.com/live/CIvLOVFVbC8?si=Ssr9HqTTCysrDtKC

https://www.youtube.com/live/8GVSYTVKQcg?si=ouYCq0GRKqNZezs6

گفتگویی زنده امروز ساعت 5 اروپای مرکزی - 19.30 ایران

وای بر ما و وای بر دموکراسی
(داریوش اقبالی - شاهزاده رضا پهلوی)
با شعار دموکراسی مردم را فریب ندهیم، دموکراسی راه درازی است که گذرگاه های خطرناک دارد، دموکراسی مسیر پُر تلاتمی است که نخست باید بستر آن فراهم آید.
اگر اکثریت مردم در یک جامعه دیکتاتوری باور به دموکراسی را نپذیرفته باشند مشکل بتوان قبول کرد که رسیدن به دموکراسی در آن جامعه به راحتی امکان پذیر گردد.
اگر فرهیختگان جامعه، روشنفکران، سیاستمداران …، در هر جامعه ای خود به دموکراسی واقعی و نه شعار دموکراسی باور نداشته باشند نباید در انتظار جامعه ای دموکراتیک بود و تنها میتوان به شعارهای جذاب آن بسنده کرد.
امروز بیشتر از 100 سال است که ما ایرانیان با گذر از دوران حاکمیت قبیله‌ای دوران قاجار و انقلاب مشروطیت به دنبال دموکراسی، عدالت طلبی، و برابری و آزادی خواهی هستیم و با وجود شایستگی ها و لیاقت های بسیارمان همچنان مانند مرغ سَرکنده و بال و پَر کنده دست و پا می زنیم.
من بر این اصل بُنیادین باور بسیار دارم که به گفته ولتر "من با عقیده تو مخالفم ولی حاضرم جانم را فدا کنم که تو حرفت را بزنی". در آن دموکراسی که ما برایش آرزوها داریم و با شعارهایش بیشتر از 100 سال است انتظار می کشیم، درس نخست آن، تحمل شنیدن و پذیرفتن آزادی عقیده و بیان است.
برای من در مرحله نخست مهم اینست که ما و اکثریت قریب به اتفاق مردم ایران و خواست‌ها و آرزوهایمان توانسته باشیم بستری را برای استقرار دموکراسی آماده کرده باشیم. در هر جامعه ای به دلیل کنش و واکنش‌های اجتماعی افراد و گروه‌هائی هستند که با یک مویز سَردی و با یک کشمش گرمی‌اِشان می کند، مهم اینست که فرهیختگان و روشنفکران و سیاستمداران جامعه به چنین بیماریهای اجتماعی-سیاسی چگونه برخورد می کنند.
نقل است که رضاشاه در زمان نخست وزیری اش تعدادی از بزرگان و فرهیختگان جامعه را دعوت می کرد که در منزل او جمع شوند و بَنا بَر تجربه و تخصصشان دیدگاه‌های خود را در مورد آینده ایران ابراز دارند. در یکی از این نشست‌ها یکی از شرکت کنندگان رو به ایشان می گوید، جناب نخست وزیر شما که خودتان هیچگونه سوادی نداری، و رضا شاه بدون اینکه بر آشفته شود در پاسخ می گوید: بهمین دلیل از شما باسوادان دعوت کرده ام که به آینده ایران بیندیشید و نظریات و برنامه خود را ابراز دارید.
یادآوری این نکته نیز شاید لازم باشد که ما راه درازی را پیموده ایم و همچنان نیاز به ادامه و پیگیری آن هستیم. شاید در زُمره نخستین گام های آن تلاش با ارزش امیرکبیر باشد که در زمانیکه بچه‌های ما یکی یکی می‌مردند و مردم با واکسن آبله مقاومت می‌کردند، گریست و گفت ما مسئول هستیم و وظیفه داریم در جامعه آگاهی ایجاد کنیم.
جنجال اخیری که در مورد صحبت‌های داریوش اقبالی پدید آمده است مرا بر آن داشت که یکبار دیگر به آینده ایران و رسیدن به دموکراسی بی‌اندیشم. اینکه صحبت‌های آقای داریوش اقبالی درست بود یا غلط، باید می‌گفت و یا نباید می‌گفت، اینکه همه مردم به دنبال شاهزاده رضا پهلوی هستند یا نیستند، اینکه فردای ایران بطور قطع باید با نظام پادشاهی، جمهوری و یا…، اداره شود و یا نه، برای من در اولویت نخست نبوده و نخواهد بود چرا که در نهایت و امیدوار هستم بر اساس نظر و رای تمامی هموطنانم تعیین و عمل شود.
در این چند روزه در برخورد به صحبت های داریوش اقبالی برخوردها و کلیپ هائی بوجود آمده است که بر آن شدم از شاهزاده رضا پهلوی و آقای داریوش اقبالی خواهش و درخواست کنم که به عنوان مثال به یکی از این کلیپ‌ها[1] با دقت نگاه کنند.
من خوشحال هستم که به رغم جمهوریخواه بودن خودم، همیشه مورد لطف شاهزاده رضا پهلوی و دوست گرامی‌ام داریوش اقبالی بوده‌ام و بهمین دلیل است که به خودم اجازه می دهم از هر دو شخصیتی که جایگاه بالایی در جامعه سیاسی - فرهنگی و هنری ایران دارا هستند بخواهم که با تامل و تعامل به چنین بیماری های اجتماعی - سیاسی برخورد کنند، و بر جایگاه و پایگاه خود ایستاده و همچنان اثر گذار باشند.
خواهش و درخواستم چیست؟ خواهش و درخواستم اینست که فارغ از اینکه برای یکی از آن دو (داریوش اقبالی و رضا پهلوی) ابراز خوشحالی و یا نگرانی کرده باشم، از ایشان بخواهم با استفاده از نفوذ خود در فضای مجازی، افکار عمومی را نسبت به اینگونه رفتار ناشایست و ضددموکراتیک که همه شاهد آن هستیم حساس کنند. استفاده از عبارت "وای بر ما و وای بر دموکراسی" می‌تواند بیانگر نگرانی جدی ایشان نسبت به این موضوع باشد.
در جامعه ایکه به دلیل دیکتاتوری آشفتگی اجتماعی - سیاسی ایجاد شده است نباید انتظار داشت که هیجان‌های کاذب وجود نداشته باشد. ولی میزان آزادی و برابری در هر جامعه‌ای را می‌توان با حجم گسترده هیجان‌ها و چاپلوسی‌ها و فریبکاری‌ها مورد سنجش قرار داد...

https://hosseinladjevardi.blogspot.com/2024/10/blog-post_22.html

اتاق فکر و امروز و فردای ایران و یکبار دیگر در آستانه انتخابات (!!!) 1403

سالهای درازی است که مشکلات ایران را در نبود یک اتاق فکر برای ایران می بینم.

من در زُمره کسانی هستم که با نگاه به تاریخ انقلاب های جهان، انقلاب را راه حل مشکلات نمی بینم. چرا که انقلاب ها همیشه هیجان ها را دامن می زنند و تقویت می کنند و آنها را نه به سوی یک جامعه برابر و آزاد و دموکراتیک بل بسوی بیغوله ها هدایت می کنند.
در چارچوب یک اتاق فکر برگزیدگان یک جامعه نه به دنبال انتخاب بد و بدتر، بل به دنبال فکر، اندیشه و چارچوب یک زندگی بهتر و راه حل هایش هستند. این برگزیدگان جامعه با اندیشه ای رها شده از برنامه ریزی های حکومت ها، مردم را به گام برداشتن برای زندگی امروز و فردای بچه های خود فراخوان می دهند.
در نبود اتاق فکر، هیجان حاکم است و هر روز به شکلی بُت عیار در آید.
یک روز خمینی و فرشته و شاه، یک روز خاتمی و لبخند جامعه مدنی، یک روز حقوقدانی که سرهنگ نیست و یک روز هم و در ادامه اش حکومت طالبانی و جراح قلبی که تمامی تجربه مثبتش درمان و جراحی یک عضو از اعضاء بدن یک انسان است که البته به جای خود بسیار با ارزش است، ولی نه برای درمان جامعه ایکه دچار مشکلات پیچیده و عنکبوت باری شده که 45 سال است تار و پودش را جویده است.
در گذر 45 سال که راه و روش بد و بدتر دنبال شده هیچ نیازی به بازگشائی پرونده هیچکدام شان نیست چرا که کارنامه 45 ساله آنان و شرایط فلاکت بار امروز ایران گویای تمامی دست آوردهایشان است.
درست است که متخصصان هر حوزه مانند پزشک، جراح، مهندس و تاجر در جامعه ارزشمند هستند و هر کدام نقشی حیاتی ایفا می‌کنند، اما در شرایط بحرانی و آشفته، جامعه بیش از هر چیز به متخصصان علوم اجتماعی، به‌ویژه جامعه‌شناسان نیاز دارد تا با کالبدشکافی اوضاع و ارائه راه‌حل‌ها و برنامه‌ریزی‌های دقیق، مسیر را برای عبور از بحران و رسیدن به آینده‌ای سالم و بهتر هموار کنند.
برای کالبد شکافی و درمان دردهای یک جامعه نیازمند اتاق فکری با برگزیدگانی است که بجای مسلسل و وعده های پوچ و توخالی، ساختن امروز و فردای بچه های ایران نشانه گیرند، همان اتاق فکر و برگزیدگانی که از هیجان و دروغ و لفاظی مبرا هستند.
اتاق فکرنشینان فریاد و جار و جنجال ندارند و هیچ جامعه آزاد و برابر و دموکراتیکی هم با شعار و جنجال ساخته نشده است.
اتاق فکر به مثابه کلینیکی برای التیام زخم‌های کهنه جامعه، نیازمند گردهمایی فیلسوفان، جامعه‌شناسان، اقتصاددانان، روان‌شناسان و صاحبان ایده‌های نو است تا با تبادل نظر و نگاه‌های خلاقانه، ریشه آشفتگی‌های اجتماعی را شناخته و راه‌حل‌های کارآمد برای درمان بیماری‌های مزمنی که بیش از یک قرن است دامن‌گیر جامعه شده است، ارائه دهند.
چارچوب یک جامعه برابر و آزاد و دموکراتیک و آینده اش نیازمند یک برنامه ریزی دراز مدت است و نه چاقوی جراحی پزشکی و نه ایدئولوژی و بهشت و جهنم و خرید و فروشش.
در این کوتاه نوشته، نیازی به باز کردن و چگونه گی و ساختمان اتاق فکر نیست. ولی برای من که همیشه بیشترین اعضاء اتاق فکرِ پیشنهادیم را در ایران می دیدم و می بینم پس از 45 سال تجربه سیاسی-اجتماعی که برای همه ما و آنهایی که خود را واجد شرط برای حضور در همین اتاق فکر می بینند سوال بزرگی پیش آمده است که:
• چرا تعدادی از همین اعضاء فعال و صاحب فکر برای نجات جامعه و آینده ایران و بچه هایش همچنان مردم را تشویق به ادامه راه هزار بار تجربه شده «بدَ و بدَتر» می کنند و از ادامه راه فکری با ارزش خود باز مانده اند؟
• آیا آنها هم خود گرفتار بد و بدتر شده اند؟
• و یا زبانم لال وعده ها و وعیدها بطور موقت ادامه راه فکری شان را سَد کرده است؟
خوشحالی و امیدهای بسیارم اینست که هنوز هم اندیشمندانِ آینده نگری چون سعید مدنی ها، احمد بخارایی ها، صدیقه وسمقی ها، حاتم قادری ها، محمود سریع القلم ها و بسیارانی هستند که همچنان پنجره های اتاق فکر را باز نگه داشته اند و همچنان تلاش می کنند که روزی به انسجام بیشتری بیانجامد.
باور دارم آن چند نفری هم که از نگاه من همچنان در زُمره صاحبان و سازندگان اتاق فکر هستند، و به دنبال هیجان های اخیر (انتخابات !!! 1403) در مقابل نام های خود علامت سوال بزرگی را قرار داده اند، از این هیجان زودگذر عبور کرده و به مردم و آینده آنان باز گردند تا همچنان برای ساختن امروز و فردای ایران موثر و مفید باشند و در راه نجات ایران از این مخمصه و آلودگی بار دیگر گام های بلندی بردارند.
ایران فرزندانش را صدا کرده است، پاسخگویش باشیم.