مچاله بودم؛ فیلم بادبادک‌باز را دیدم، پاش‌پاش شدم، خرد و خاک.

بعضی روزها، بسیاری روزها، محضِ دلگیری و اشک است؛ نه زیستن.

می‌دانستم تو نیستی و فقط درصدی شبیه توست. می‌دانستم تو دورتر از آنی که ناگهان در خیابانی سر بخوریم. می‌دانستم خیلی وقت است رفته‌ای. اما من ایستادم و نگاهش کردم، راهم را کج کردم تا بیشتر نگاهش کنم و نفهمیدم چرا؛ مینا...

«وقتی که می‌خندد، آدم بهار را احساس می‌کند. بوی بهار را و شکفتگی گل‌ها را و تروتازگی برگ‌ها و سبزه‌ها را...»

_احمد محمود

«چشمانش؛ که آدم را به دوست‌داشتن و پرستیدن دعوت می‌کند...»

_احمد محمود

_بابا، چرا جعفر خودشو کشت؟
سیبک گلوی پدرم بالا و پائین می‌شود:
_گشنگی پسرم… گشنگی… مگه آدم چقدر می‌تونه طاقت بیاره؟

_همسایه‌ها
_احمد محمود

«تو می‌دمی و
آفتاب می‌شود»

و حالا،
درود بر ادبیات فرانسه!

ما، بچه‌های این دوره‌وزمانه‌ایم، این زمانه‌ی سیاسی. تمامِ طولِ روز، تمامِ طولِ شب، همه‌ی موضوع‌ها و حرف‌ها – چه مالِ تو باشند، چه ما، چه آن‌ها – همه، موضوع‌های سیاسی‌اند. چه دوست داشته باشی، چه نداشته باشی، ژن‌هایت، سابقه‌ی سیاسی دارند، پوست‌ات رنگِ سیاسی…

از زیبایی و لطافت نثر این کتاب هرقدر تعریف کنم، کم است.
مثل یک لالایی است، امن و دلنشین.