اکنون با سَری بریده، به جنازه پیرزن می خندم.

پیرزن خونِ من را ریخت.

چرا باید نفرین می شدم ؟

من از زائران اورشلیم در برابر ارتش مسلمین دفاع کردم.

من برای پاسداری از خونِ عیسی، رودِ خون راه انداختم.

گفتم : من که جزو شوالیه های معبد بودم.

به قصد ترک کلبه، قیام کرد که فریاد زدم : صبر کن.

گفتم : امشب نمی خواهم جهان را بشناسم.خوابم می آید.

پیرزن نسبت به شب های گذشته، آرام تر بود. طبق معمول گفت : بپرس !

آمد و روی صندلیِ خانم اُلیوِر نشست.