به نظرم فضیلتی در باشکوه نشان دادن رنج نیست، فرار کن.

«سر شوریده‌ای آورده‌ام از وادی مجنون، تهی سازید از سنگ ملامت جیب و دامان‌ها.»

چون حیف بود نباشه، چون معلوم نیست فردا چی میشه.

«در عمق آدم خوش قلبی بود، من هم آدم خوش قلبی بودم. اما زندگی مسئله‌اش قلب نبود.»

یا دَهرُ اُفّ لَکَ مِن خَلیلِ
کَم لَکَ بِالاِشراقِ وَ الاَصیـلِ
مِن طالب وَ صاحِب قَتیل
وَ الدَّهرُ لا یَقنَــــعُ بِالبَـــدیلِ
و کُلُّ حَیٍّ سالِکٍ سَبیل
ما اَقربَ الوَعدُ اِلَی الرَّحیــلِ
وَ اِنَّما الاَمرُ اِلَی الجَلیـــــــلِ

إنه کل الحکایة....

برو برسی به رؤیات یه روز.

«تمام سلطنت من اگر شن شود و به دریا بریزد، باز دیوانه‌ات خواهم بود.»