چیزی که در بیست‌ویک‌سالگی یادگرفتم این بود که وقتی حرفی برای گفتن ندارم، چیزی نگم. به‌جای این‌‌که کس بگم.

وقتی می‌گم "اعمال نفرتم روی صورتت"?⚔?⚡️??

باید سعی کنم کم‌تر ازت متنفر باشم؛ این خودم رو خسته می‌کنه چون. حداقل تا وقتی که زورم به اعمال نفرتم روی صورتت برسه.

احتمالاً اگر مردهای مسلمان با عذاب وجدان کم‌تری جق می‌زدن، این وضع زندگی ما نبود.

دلم می‌خواد به پدرم بگم "داداش یه کس ارزشش‌و نداره."

وقتشه از خونه بری بیرون که من یه سیگار راحت بکشم. زودتر بزرگ شو دیگه تو هم. اه.

والدین عزیزم؛
من درین نیمه‌شب تابستانی که بیدارم و شما هم می‌دانید بیدارم، سخت و شدید مشغول شنیدن‌ چیزهایی هستم که در طول روز مراقبم به گوش‌تان نرسند. صداهاتان را رها کنید و لذت ببرید. من جداً ارتباط شنیداری‌ای با اطراف ندارم.?

مامانم فکر می‌کنه من هیچ دوستی ندارم. اشتباه می‌کنه؛ من فقط توی این شهر هیچ دوستی ندارم. تازه همین‌جا هم حداقل ده نفر رو دارم که باهاشون تماس بگیرم و بگم بریم بیرون؟ و اون‌ها هم بگن بریم بیرون. ولی مسئله به بیرون‌رفتن ختم و در اون خلاصه نمی‌شه. می‌دونید که؟

منی وجود نداشته هیچ‌وقت. یک تلاش بی‌ثمر بودم که بعد هم دست از خودم برداشتم.