جایی نوشته بود ماهایی که احساس می‌کنیم به هیچ‌جا تعلق نداریم بخاطر اینه که به یکجا تعلق نداریم، به خیلی جاها متعلقیم، خیلی جاها رد پای ما هست و همیشه هم قراره بمونه. تو لبخند کسی که دوسش داریم، تو اشعه های خورشید وقتی که داره غروب میکنه، توی دستای آدم مورد علاقمون، تو خاطره‌ها و دوست دارم هایی که گفتیم، تو برگای گیاهی که همیشه بهش آب دادیم، تو رعد برق بارونی که بعد از کلی انتظار بالاخره میباره، تو صحنه هایی از فیلمی که خیلی دوسش داشتیم و باهاش گریه کردیم؛ ما همه‌جا هستیم. هرجایی که بودیم و نبودیم و همیشه دلمون خواست باشیم.

مثل هوای اردیبهشتم
تا میام آفتابی شم،یه بهونه برا باریدن پیدا میکنم..

زندگی چندمته که توقع داری هیچ اشتباهی نکنی؟

پرهیز از نگاه کردن به کسی که شوق دیدنش کلافه‌ات کرده، تردید مبهم‌ات را به یقینی روشن تبدیل می‌کند: عاشق شده‌ای.

#مصطفی‌_مستور.

هر طایفه ای به من گمانی دارد
من زان خودم چنان که هستم،هستم

ای رویِ تو مِهرِ عالم آرایِ همه #ابوالخیر

نقشم از ضعف به اندیشه دیدن نرسد نامم از گمشدگی‌ها به شنیدن نرسد... #بیدل_دهلوی

نقشم از ضعف به اندیشه دیدن نرسد
نامم از گمشدگی‌ها به شنیدن نرسد...

#بیدل_دهلوی

فرقی میان طعنه و تعریفِ خلق نیست.