دوستان حتی طولانی‌ترین شب سال هم تموم شد. ما هم تموم می‌شیم. این دنیا هم. حالا خوب بخوابید. شب به خیر?

از دیده خون دل همه بر روی ما رود بر روی ما ز دیده چه گویم چه‌ها رود ما در درون سینه هوایی نهفته‌ایم بر باد اگر رود دل ما زان هوا رود خورشید خاوری کند از رشک جامه چاک گر ماه مهرپرور من در قبا رود بر خاک راه یار نهادیم روی خویش بر روی ما رواست اگر آشنا رود…

از دیده خون دل همه بر روی ما رود
بر روی ما ز دیده چه گویم چه‌ها رود

ما در درون سینه هوایی نهفته‌ایم
بر باد اگر رود دل ما زان هوا رود

خورشید خاوری کند از رشک جامه چاک
گر ماه مهرپرور من در قبا رود

بر خاک راه یار نهادیم روی خویش
بر روی ما رواست اگر آشنا رود

سیل است آب دیده و هر کس که بگذرد
گر خود دلش ز سنگ بود هم ز جا رود

ما را به آب دیده شب و روز ماجراست
زان رهگذر که بر سر کویش چرا رود

حافظ به کوی میکده دایم به صدق دل
چون صوفیان صومعه دار از صفا رود

«حافظ»

و لباس‌هایی که این زمستون نتونستی بپوشی.

من تمایل دارم همین جا زانو بزنم و به «به درد نخور بودن زندگی» اعتراف کنم
اونقدر به درد نخور که حتی نمی‌دونی کی آخرین باره

عالیه

امیدوارم هیچ‌وقت متوجه نشید چی می‌گم
ولی انگار بعد از ۴۰ روز تازه دارم از این خیال درمیارم که دوباره عزیزم رو می‌بینم

بهشتی شدی خوش به حالت
می‌گن فرشته‌هام می‌دن مشت و مالت

دو روزه پشت هم اتفاق جالبی می‌افته. دیروز یه خانومه تو تئاترشهر گفت علامه جعفری همون کوهساره؟ بعد یکی تو عمل انجام شده گفت آره فکر کنم و اون خانوم هم پیاده شد. بعدش یه سری آدم با یه صدای آروم که فقط کمی افسوس درونش جریان داشت، گفتن نه اشتباه رفت، بنده خدا نباید پیاده می‌شد و...

امروز هم نفر کناریم از نفر کناریش پرسید بخوام برم مولوی، چطور باید برم؟ اونم با سرخوشی به تابلو نگاه کرد و گفت که باید میدون شهدا پیاده بشه و بره سمت بسیج (واقعا تمایز رنگ صورتی و بنفش انقدر سخته)؟ که من به موقع متوجه شدم و جلوی وقوع فاجعه رو گرفتم: «نه باید برید توحید، اگر هم بخواید دو تا خط عوض کنید که مسیرتون عوض بشه، باید...».

در کل نمی‌دونم چرا ما ایرانیا گفتنِ «نمی‌دونم» انقدر برامون سخته. از طرف می‌پرسی فلان‌ جا کجاست، انقدر فکر می‌کنه تا یه خیالاتی به ذهنش برسه و همون رو به عنوان آدرس بده. انگار اگه بگیم نمی‌دونم، آسمون میاد زمین. واقعا ذره‌ای خودمون رو مسئول نمی‌دونیم که طرف مقابل وقت و زمانش رو به خاطرِ توهمِ همه چی دانیِ ما از دست بده؟ به نظرم روانشناسا بیشتر از اینکه روی «نه» گفتن کار کنن، حداقل تو اینجا باید روی «نمی‌دونم» گفتن کار کنن.