⁠⁣⁣هر انسانی باید دوباره خود را خلق کند ⁣هر موجودی یک بار خلق می‌شود و تمام می‌شود. اما انسان یک ویژگی مهم دارد. غیر از اینکه یک بار خلق شده است، باید یک بار هم خودش را خلق کند. یعنی تولد دوباره داشته باشد؛ انسان ضمن اینکه مخلوق است، می‌بایست خالق خودش هم باشد. خطرناک‌ترین زندان، زندان ذهن است. اگر انسان در ذهن‌اش منجمد بماند، ذهن، خطرناک ترین خانه می‌شود. اگر در ِذهن باز نباشد، تا ابد زندانی فکر خرافی خواهد ماند. /ابراهیمی دینانی

گفتم یک روز که فرصتی یافتم بیایم و از برد های هرز زندگی بگویم، از دویدن های بی شکل و شمایل، از راهبردهای اشتباه در زندگی، از قله هایی که فتح کردیم و به محض رسیدن دانستیم که هیچ و پوچ است، از حرص و طمع هایی که برای بدست آوردن داشتیم و به محض رسیدن رهایش کردیم حتی آن زمان که در نیمه راه فهمیدیم اشتباه است، درنیمه راه فهمیدیم که اشتباه آمده ایم باز هم رها نکردیم، آدمی ولع عجیبی برای رسیدن دارد، برای تمام کردن، برای سرهم بندی قصه هایی پوچ، می‌خواهد خود را فاتح نشان بدهد،در هر قسمتی از زندگی اش که نگاه کنی قصه هایی از فتح الفتوحاتش ساخته و خود را برنده تمام قد میدان می پندارد
حتی جنگ های بزرگی راه می اندازد، هزاران کودک را آواره می‌کند و میلیون ها باغچه گل سرخ را لگد مال می‌کند به انتهایش اگر برسد چیزی نمی‌بیند و خود را با عناوین مختلف سرگرم می‌کند تا یادش برود چه کلاه گشادی بر سرخودش گذاشته، آدم کلا دیر می‌فهمد، دیر می‌فهمد میدان واقعی زندگی کجاست برای کدام مسابقه باید بدود خود راخسته کند تلاش کند و بجنگد
به قول احسان عبدی پور، آدم دیر رازهای جهان را می فهمد، آدم کلا دیر می فهمد، آدم نبرد های بزرگی می‌کند برای فتح هیچ، فتح باد...

هیچ کس نمی تواند مدت درازی ماسکی که بر چهره دارد به نمایش بگذارد. سرشت آدمی هر آن چه را که به طور تصنعی کسب شده است، در هم می شکند ... /آرتور شوپنهاور

از طرف کاکا ❤️

می‌دانی تو

علیرضا قربانی
شعر: ابوسعید ابوالخیر
آهنگ، تنظیم: حسام ناصری

چراغی را که ایزد برافروزد
گر ابله پف کند ريشش بسوزد