یه تشکر میکنم از اون دوستی که هنوز نیومده به زندگیم اعتماد بنفس و حال خوبمو برگردوند?

درد زانوم بیخیالم نمیشه هرچقدرم که من ناامید نشم..

10:10

تصمیم گرفتم یه امشب بخاطر معدم قرص نخورم و دردمو تحمل کنم؛تا الانه از درد بیدارم.
تسلیم شدم و دارم میرم‌ قرص بخورم:)

همه چی داشت خوب پیش میرفت؛داشتم پیشرفت میکردم؛هرروز تمرین هرروز حال خوب؛هرروز صدای خندیدنم‌ تو راه باشگاه با رفیقام؛هرروز برنامه میزاشتیم سخت تر تمرین کنیم!
از‌ خوابم صبحا میزدم بخاطر باشگاه؛از تفریحم میزدم بخاطر باشگاه؛از بیرون رفتن و مهمونی میزدم بخاطر باشگاه..
نمیدونم یهو چی شد؛نمیدونم یهو چجوری این آسیبه اومد سمتم.
ناامید نشدم‌ رفتم سمت درمان درده سوزنو تحمل کردم گچ گرفتم تو وضع سرما خوردگی‌ و عادت ماهیانه تحمل کردم.
بعده اون ۳۰ جلسه فیزیوتراپی گریه های نصف شبم بخاطر درده زیادم.
دور شدم از باشگاه دور شدم :)
اونقدر دور شدم که من خودمم گم کردم اونقدر دور شدم که دیگه امیدی ندارم که میتونم دوباره برگردم یا نه :)
برای منی که از کلاس دوم تو باشگاه بزرگ شدم خیلی سخته که این همه مدته از باشگاه دورم..
گریم میگیره وقتی تمرینای دوستامو میبینم تو باشگاه ولی من نیستم که باهاشون تمرین کنم و انقدر تمرین کنیم که نفس نفس بزنیم..
من ناامید نشدما ولی بخاطر این اتفاق با کوچیک ترین چیز گریه میکنم با کوچیک ترین چیز بهونه باشگارو میگیرم..
نمیدونم چجوری بگم ولی زندگیم بعده این آسیب زندگی نشد.
من بعده این آسیب دیگه منه قبلی نشدم.
از این میترسم که برای همیشه نتونم برگردم به باشگاه؛از این میترسم دیگه حتی درمانم جواب نده و خوب نشم..
بحث بحثه دلتنگیه :)
دلتنگیم نسبت به باشگاه اصن‌ توصیف شدنی نیست حالم انقدر بده که دیگه بین این دلتنگی خودمم گم کردم :)
قدر چیزایی که داریدو بدونین…

من ۸۰ درصد زندگیمو تو اتاقم تنها گذروندم؛اونقدری که فکر‌ میکنی نیازی بهت ندارم.

درد زانو..

4:04