نمیدونم چرا با هرکسی راه میرم بهش میگم

لازم نیست هی بگم ماه خیلی خوشگله.

شروع یه روز سخت دیگه

خدایا من بگم شکرت بهم شک نمیکنی؟

بریم کلیه هامونو بفروشیم برای تست ژنتیک.

مرا به حال خودم رها کرده بود، در تاریکی روی تختم نشستم و به صدای خیابان گوش میدادم. اما صداهای افکارم مرا رها نمی‌کند. باید کاری میکردم. مینوشتم، باید بنویسم. حتی به قیمت ریز ریز شدن افکارم روی کاغذ. همه ام درد میکند. میدانید چه میگویم؟درد طرد شدن- حتی روحم درد میکند انگار که میخواهد برود. کاش می‌رفت.کاش برود. بلند شدم - سرم گیج میرود پریز برق - اتاق روشن شد. نورِ آزار دهنده. چشم هایم به تاریکی اتاق عادت کرده بود و یک باره شروع کردم زار زار گریه-

دروازه مردگان .