تو غصه ها غرق شدم

I was born from the sound of the strings

https://t.me/JahaneFasedeMardomChashmam

داشتم مسواک می زدم ،اتفاقی رو به آینه لبخند زدم،خیلی برام عجیب بود،خیلی نا اشنا،اینقدر نا اشنا که حس کردم تاحالا خودم رو در حال لبخند زدن ندیده بودم

یا به این چیزها فکر می کنم

فکر می کردم فقط من تو‌ذهنم با عددها بازی می کنم

ذهنم جای شلوغیه. امروز فهمیدم. مثل تجمع تعداد زیادی انسان توی بوفه‌ی کوچیک مدرسه توی زنگ تفریح. هرکس یه چیزی می‌گه، هرکس یه چیزی می‌خواد، هرکس در آن واحد علاوه‌بر فروشنده با بقیه هم صحبت می‌کنه و ارتباط می‌گیره. ذهن من هم همچین جاییه. فکرها میان و می‌رن، باهم ترکیب می‌شن، تجزیه می‌شن، وقتی تموم شدن هم راهشون رو می‌گیرن و می‌رن. روبه‌روم ایستاده. دارم فکر می‌کنم که “«کلمه» دوتا ـَ داره، همه‌ی حرف‌هاش بی‌نقطه‌ن، اگه جای حروف رو عوض کنیم می‌شه «ملکه»، اگه ه رو حذف کنیم می‌شه «کلم»” در همون حالی‌که به «کلمه» فکر می‌کردم بهم یه چیزی گفت. نشنیدم. دوباره می‌پرسم. نشنیدم. انقدر سرگرم فکر کردن به اینکه چی می‌تونه گفته باشه بودم که باز هم نشنیدم. تظاهر می‌کنم که شنیدم و یه لبخند محو می‌زنم. از نگاه گیجم می‌فهمه نشنیدم. می‌شینم و با خودم می‌گم باید بهتر بشنوم. کفش‌های همکلاسیم رو می‌بینم، مشکی‌ان. “تنها حرف نقطه‌دارش یه‌دونه ش هست. «مَشک» و «مُشک»، «کیش»، برعکس کیش میشه «شیک»”
چرا برای یک لحظه که شده آروم نمی‌شینم؟ نمی‌دونم. “سه ضربدر ۲۴۰ میشه ۷۲۰. برای فردا چه‌کارهایی دارم؟ امروز باید سریع باشم. از رنگ پرده خوشم میاد. راستی دیشب به بابا شب بخیر گفتم؟”

شاید حتی غمگین‌ترین بچه‌ها هم به ندرت احساس سردرگمی می‌کنن. بچه‌ها برعکس ما انگار از همه‌چی سر در میارن. بدون‌ فکر کردن می‌دونن چه‌جوری راه برن، یکی با اون کفش‌های کوچک ورنی پاهاش رو می‌کوبه به زمین و با دست‌هاش خودش رو بغل می‌کنه، یکی با کلاه کجش می‌پره و راه می‌ره، یکی زیگزاگ و خلاصه هرکس شکل خودش. جدی می‌گم، این دفعه دقت کنید، بیشتر بچه‌ها روش راه رفتن خودشون رو دارن. با غریزه و احساسات درونی، همه‌چیز رو از قبل بلدن. همچنین اگه به بچه‌ها اجازه بدید خودشون لباس بپوشن، خلاقانه‌ترین و عجیب‌ترین تیپ‌ها رو می‌بینید. ناجورترین چیزها رو با هم ترکیب می‌کنن و یه چیز منحصر به ‌فرد در میارن. بچه‌ها عاشق نقش بازی کردن و اجرا کردن هم هستن. مامان و بابا می‌شن، دکتر می‌شن، بازیگر و معلم می‌شن. خودشون به تنهایی نقش همه رو قبول می‌کنن و بازی می‌کنن، به راحتی می‌تونن همه باشن. کاری که حتی تعداد زیادی از نویسنده‌ها هم نمی‌تونن انجام بدن. شاید روش راه رفتن خودشون رو بالاخره پیدا کنن اما به ندرت می‌تونن از خودشون جدا شن و نقش همه رو بازی کنن. خب، معلومه دیگه، بچه‌ها اینجوری سردرگم نمی‌شن، چون به راحتی می‌تونن هر کسی که دلشون می‌خواد بشن و اجرا کنن.