دنیا غمِ تو نیست
که نتوان از آن گذشت…

یه کاری کن…

صدا صدای خودش بود و گریه گریه ی من…

حالا نمی‌شد خواص سیر رو توت‌فرنگی داشته باشه؟
بازدم آدمم حتی بوی سیر می‌گیره. نکبت? وای به حالت اثر نکنی.

امشب فکر می‌کردم گاهی از چیزای نامتعارف خوشم میاد. مثل این‌که معمولن خوراکیا توو آب داغ حل می‌شن اما نشاسته رو باید توی آب سرد حل کرد!
وقتی کوچیک‌تر بودم و خودم می‌خواستم برای خودم محلولِ نشاسته‌ایِ دورانِ سرماخوردگی درست کنم؛ کاملن یادمه که توی یه لیوان آب‌جوش درحالی‌که از همه‌چیز مطمعن بودم قاشق‌قاشق نشاسته ریختم و بعد، حل‌نشدن و گولوله‌شدن‌شون رو با حیرت به تماشا نشستم. خدای من! امکان نداشت! چرا برخلاف چیزی که انتظارشو داشتم اتفاق افتاده بود؟! گریه‌م گرفته بود از نتیجه‌نگرفتن که بهم قلقشو یاد دادن: «نشاسته رو باید توی آب سرد حل کنی، بهش ذره‌ذره گرما بدی؛ مدام هم‌ بزنی تا به غلظت نهایی مطلوب برسی.»
به‌نظرم بزرگ‌سالی تمامن همینه:«یادگرفتنِ قلقِ چیزها و آدم‌ها.»
آدمای نامتعارفِ -با قوانینِ شناختیِ دنیامون- عزیز و دوست‌داشتنیِ اطراف ما هم حتمن خیلی‌جاها برخلاف چیزی که انتظار داریم و تصور می‌کنیم رفتار می‌کنن و این اذیتمون می‌کنه و برامون عجیبه و شاید حتی ناراحت‌کننده.
ولی انگار فقط کافیه قلق‌شون رو یاد بگیریم و قلق خودمون رو هم به دیگری یاد بدیم؛ تا رابطه به یه بالانس و تعادل مطلوب در نهایت برسه.
یادمون بمونه همون‌قدر ما در حیرتیم از بعضی‌ کارهای دیگران، که اونا از ما.

زندگیمون: گم شدن و پیدا شدن پیاپی

<نزدیکای خونه‌
انگار وطنی بودم که داره محکم به آغوش می‌فشاره …>

و مسیر؟ از دوست داشتن خودِ چاق‌ام می‌گذره. من دوستت دارم. تو سکسی و اغواگر و نازی. فقط می‌خوام یه کم سالم‌تر باشی.?

جالب‌تر از انگلیسی حرف زدن، برام انگلیسی فکر کردن‌ئه!