غم های بزرگسالی زیادی خشک، سرد و بی روح‌اند.

آدم ضعیفی نبود؛ اما دیگر حوصله‌ی سختی‌ها را نداشت. میل عجیبی به گریز پیدا کرد، به ندیدن، ندانستن، رفتن برای همیشه.

11:11

امروز اینجا بودم

اونکه رفته دیگه هیچوقت نمیاد

از تو فقط یک چیز میخواهم؛
اینکه همانطور که من نگاهت می‌کنم نگاهم کنی
و این هرگز تمام نشود.

انسان محکوم است به تکرار آنچا به خاطر نمی آورد .

نور آفتاب ، مثل قضاوتی بی رحمانه نسبت ب مخلوقات از دریچه ی چشم هایم به درونم راه پیدا می کند
شک ندارم در کمتر از یک ربع ساعت ممکن است از خودم بی اندازه بدم بیاید . نه خیلی ممنون . این فکر را از سرم بیرون می کنم .

روز خیلی خوبیست برای اینکه آدم به درون خودش نظر کند .