به یاد مهرشاد شهیدی، جوانی پر از امید، استعداد و عشق به زندگی که در مسیر آزادی‌خواهی مردم ایران، جانش را از دست داد. او نه فقط یک سرآشپز و ورزشکار موفق، بلکه نمادی از جسارت و آرمان‌خواهی نسل خود بود. یاد و نامش در قلب‌ها زنده می‌ماند، در فریادهایی که برای عدالت بلند می‌شوند، در اشک‌هایی که برای عزیزان ازدست‌رفته جاری می‌شوند، و در مسیری که تا رسیدن به آزادی ادامه دارد.

۳۰ شهریور، در خیابان‌های نوشهر، گلوله‌ای شلیک شد که نه‌تنها جان #حنانه_کیا را گرفت، بلکه زخمی عمیق بر قلب هزاران نفر نشاند. حنانه، ۲۲ ساله، نه در میدان جنگ، که در خیابان‌های شهرش، بی‌دفاع هدف گلوله‌ی سرکوبگران قرار گرفت.
دو سال است که نامت یاد و خشممان را شعله‌ور می‌کند. امروز و هر روز، برای تو، برای آزادی، برای همه‌ی جان‌باختگان #زن_زندگی_آزادی راهتان را ادامه خواهیم داد.
تو را از یاد نمی‌بریم.

ویدیو: milart

نیلا ابراهیمی، دختر ۱۷ ساله افغان، درخشش امید و مقاومت در دنیایی تاریک و پر از بی‌عدالتی، با دریافت جایزه صلح بین‌المللی کودکان، نه تنها صدای خودش، بلکه فریاد هزاران دختر و زن افغان را به گوش جهانیان رساند. این جایزه، امروز سه‌شنبه ۱۹ نوامبر، در مراسمی ویژه در آمستردام، همزمان با بیستمین سالگرد بنیاد حقوق کودکان (KidsRights)، به او اهدا شد.

نیلا که سه سال پیش، پس از بازگشت طالبان به قدرت، مجبور به ترک افغانستان شد و اکنون در کانادا زندگی می‌کند، به خاطر شجاعتش در دفاع از حق تحصیل زنان و دختران افغان و مبارزه بی‌وقفه‌اش علیه بی‌عدالتی‌ها، از میان ۱۶۵ کاندیدا از ۴۷ کشور جهان انتخاب شد. بنیاد حقوق کودکان، تلاش‌های او را الهام‌بخش و منبع امید برای جوانان سراسر دنیا توصیف کرد.

این دختر نوجوان در سخنرانی احساسی‌اش هنگام دریافت جایزه گفت:
«دریافت جایزه بین‌المللی صلح کودکان به این معناست که صدای زنان و دختران افغان در سراسر جهان انعکاس خواهد یافت. باید در تاریک‌ترین لحظات، برای آن‌ها امید و قدرت باشیم. مبارزه من برای آن‌هایی است که هنوز در افغانستان مانده‌اند و از ابتدایی‌ترین حقوقشان محروم شده‌اند.»

نیلا، که در سال‌های گذشته با ترانه‌های اعتراضی‌اش، زنان و دختران افغان را به مقاومت و مطالبه حقوقشان تشویق کرده بود، سال گذشته در نشست حقوق بشر ژنو نیز گفته بود:
«هر روز به دخترانی فکر می‌کنم که در تاریکی سرزمینم مانده‌اند و برای هر لحظه زندگی‌شان در هراس‌اند، در حالی که من حالا در خانه‌ای امن زندگی می‌کنم.»

از زمان بازگشت طالبان به قدرت در اوت ۲۰۲۱، محدودیت‌های شدیدی بر زنان افغان اعمال شده و حضور آن‌ها در بسیاری از عرصه‌های اجتماعی از بین رفته است. سازمان ملل این وضعیت را «آپارتاید جنسیتی» نامیده است.

نیلا ابراهیمی با صدای خودش و تلاش‌های خستگی‌ناپذیرش، امروز نه تنها جایزه صلح کودکان را دریافت کرد، بلکه شعله‌ای از امید را برای دخترانی که همچنان در تاریکی مبارزه می‌کنند، روشن نگه داشت.

هشدار: این متن حاوی محتوایی درباره‌ی خودکشی است که ممکن است برای برخی مخاطبان ناراحت‌کننده باشد.

آخرین پیام فاطمه مرادپور، دختر ۱۵ ساله‌ای که برای فرار از ازدواج اجباری دست به خودکشی زد، دل هر انسانی را به درد می‌آورد. او قربانی سیستمی شد که هنوز

کودک‌همسری را قانونی می‌داند و کودکان را از حق انتخاب و آینده محروم می‌کند.
ازدواج اجباری افراد زیر سن قانونی در ایران، نه تنها نقض آشکار حقوق کودکان است، بلکه یک زخم عمیق اجتماعی است که هزاران دختر را هر ساله به سمت زندگی‌ای پر از خشونت، سرکوب و بی‌عدالتی سوق می‌دهد.

نظام پدرسالارانه، با اتکا به مفاهیمی مانند «مالکیت» و «ناموس»، زنان و دختران را به ابزاری برای حفظ قدرت و کنترل تبدیل می‌کند. در این ساختار، ازدواج اجباری نه تنها آینده دختران را به حاشیه می‌راند، بلکه بار سنگینی از خشونت و نابرابری را به آن‌ها تحمیل می‌کند. این رویه، به‌جای توجه به خواسته‌ها و حقوق انسانی دختران، آن‌ها را قربانی فرهنگی می‌کند که ارزششان را تنها در چارچوب خانواده و اطاعت تعریف می‌کند.

چنین ازدواج‌هایی، خشونتی سیستماتیک را در دل جامعه بازتولید می‌کند و چرخه‌ای از نابرابری و سرکوب را ادامه می‌دهد.

حبیب‌الله لطیفی، جوان پرشور و دانشجوی سال آخر رشته مهندسی صنایع در دانشگاه ایلام، روزی در دل رویدادهای ناآرام ایران در سال ۱۳۸۶، به اتهاماتی سنگین گرفتار شد. او به اتهام دست داشتن در انفجارهای صوتی و بمب‌گذاری‌ها در سنندج، که خود تحت شرایط مبهم و ناواضحی مطرح شد، با حکم اعدام روبه‌رو گردید. این حکم، همان‌طور که داستان‌های بی‌شماری از ظلم و ستم را در خود جای داده، بعداً به حبس ابد تبدیل گردید، اما داستان لطیفی فراتر از یک حکم است.

بازداشت او نه تنها آغاز یک زندانی طولانی و طاقت‌فرسا بود، بلکه آغاز یک سفر از شکنجه و درد بود. او به مدت چهار ماه در سلول انفرادی نگهداری شد، جایی که هیچ دسترسی به وکیل و خانواده‌اش نداشت. گزارش‌ها از شکنجه‌های وحشیانه‌ای که او متحمل شد، حکایت دارند؛ او به حدی تحت فشار قرار گرفت که حتی برای درمان در بیمارستان هم فرستاده شد، اما این همه، نتوانست عزم او را در پیگیری حقوق خود و دیگران تضعیف کند.

حالا، پس از ۱۵ سال زندان، وضعیت سلامت حبیب‌الله لطیفی نگران‌کننده است. او با بیماری‌های گوارشی و افسردگی دست و پنجه نرم می‌کند و علیرغم تایید پزشکان، همچنان از حق درمان و مرخصی محروم مانده است. این شرایط سخت، نه تنها او را، بلکه خانواده‌اش را نیز در سختی و رنج نگه داشته است.

امروز حبیب‌الله لطیفی ۴۳ ساله است و در حالی که تلاش‌های بین‌المللی برای آزادی او و دیگر زندانیان سیاسی ادامه دارد، داستان او یادآور قدرت انسانیت و عزم در برابر ظلم است. حبیب‌الله لطیفی، به رغم تمامی سختی‌ها، همچنان نماد امید و ایستادگی در برابر ستم است.

.
⚠️هشدار: حاوی محتوای مربوط به خودکشی

کیانوش سنجری، خبرنگار و فعال سیاسی ایرانی، در اعتراض به بازداشت‌ها در ایران خودکشی کرد. کیانوش در آخرین توییت خود نوشته بود: «هیچ کس نباید به خاطر بیان عقایدش زندانی شود. اعتراض حق هر شهروند ایرانی‌ست.

‏زندگی من پس از این توییت به پایان خواهد رسید اما فراموش نکنیم که ما برای عشق به زندگی جان داده و می‌دهیم، و نه مرگ.

‏آرزومندم روزی ایرانیان بیدار و بر بردگی چیره شوند.»

کیانوش سنجری
۱۳۶۱-۱۴۰۳

⚠️هیچ‌چیز مهم‌تر از جان انسان نیست. اگر به خودکشی فکر می‌کنید، برای کمک‌گرفتن با این شماره‌های ویژه تماس بگیرید: در ایران: اورژانس اجتماعی ۱۲۳، صدای مشاور ۱۴۸۰، یا اورژانس روان‌پزشکی تهران ۴۴۵۰۸۲۰۰

در آمریکا: مرکز پیشگیری از خودکشی ۱۸۰۰۲۷۳۸۲۵۵، یا خط ملی پیشگیری از بحران و خودکشی ۹۸۸

در کانادا: شماره‌ ۹۱۱ یا ۱۸۳۳۴۵۶۴۵۶۶

در بریتانیا: ۱۱۶۱۲۳

و در افغانستان: ۱۱۹