بی دستانِ تو قدم زیر باران درد بود
زمستان بود و نبودی،چقدر سرد بود
ز کل عالم فقط تورا دوست میداشتم
یارِ بی وفا "بدونِ تو"چقدر سخت بود.

کی شناسد غمِ پنهان مرا؟
کی شناسد رنجِ نهان مرا؟
کی جز تو که تماما بلدی
جای زخمهای پنهان مرا ...

فرعی ترین کوچه ی خالیم بی تو
زخمی ترین، ادمِ تاریخم بی تو
بی تو سرد ترین،،روز پاییزم..
بی تو هیچم،،"ادمی ناچیزم"

لحظه ها فکر دقایق بودی
بی مقصود بر دریا شناور بودی
در دیوان ها پی کشف حقایق بودی
بین این آدمها همیشه تنها بودی
سر انجامت چه شد من؟
بود پایانی بر این غم؟

تلخ ترین شعر منی میدانی؟
زخمی، بر تن من میمانی
شعری،پر از ایهامی...
دردی پر از بیزاری...
سرد ترین فصل منی میدانی؟!
طرد کردی،گفتی میمانی
نقشی بر دفترم جاودانی.

نگو فراموش شدم
نگو خاکستره آتشی خاموش شدم
من همان زخمی شدم که ز دستانت نمک خورد
من همان قلبی شدم که هزاران بار تَرَک خورد

از این مرداب زشت نجاتم دادی
و بهشتی خیالی نشانم دادی
کجا هستم؟بهشتم یا که برزخ
یا که خشتی کهنم درون دوزخ
بسی سوخته ام نیست خیالی
درسرم هست فکری ز وصالی
که تو دادی به من ز آن نشانی
عابدی،خودتم راه رسیدن ندانی
بگذرم یا بگریزم؟بمانم؟ ندانم!
بازیچه ی دستان توام، باد خزانم