در من زخمی است که دیگر درمانش از عهده‌ی زمان هم برنمی‌آید…

می‌بینی عزیزم؟ این غم، میراث عشقِ ماست.

یادمه مرده بود ولی اشکش از گوشه‌ی
چشمش پایین ریخت. اون شب فهمیدم
گاهی آدم‌ها می‌میرن ولی دردشون تموم نمیشه.

چنان گریستم که هرگز در تمام عمرم نگریسته بودم، درمیان گریه‌ها گفتم:« آن‌ها نمی‌گذارند، نمی‌توانم آدم خوبی باشم.»

فعلا می‌سازم، چه می‌شود کرد؟
مگر می‌شود دنیا را پاره کرد و
از داخلش خوشبختی درآورد؟
همین است که هست...

__ و پس از اندوه‌هایمان
     ‌همچون بهار،
     ‌زنده خواهیم شد؛
     انگار هرگز مزه‌ی تلخی را نچشیده‌ایم!

تهیونگ به‌زور نفسی گرفت؛ اکسیژن
با درد از گلوش گذشت. با لبخندی که
خیلی شبیه لبخند نبود، زمزمه‌وار گفت؛
"گریه نکن... بخند..."
بعد باز لبخند زد تا به پسر پشت شیشه
نشون بده چطور باید بخنده.
خودخواه بود، می‌خواست آخرین
تصویرش از جونگکوکش تصویر
خنده‌ش باشه.