آخرین پناه من تو این موزیک خلاصه می‌شه.

تو یه مرحله از زندگیمم که همه چیز داره بهم فشار میاره
از یه طرف ترس و استرس آینده رو دارم
از یه طرف باید غصه خانوادمو دغدغه هاشونو بخورم
از یه طرف باید مراقب آدمای نمک نشناس زندگیم باشم
از یه طرف باید مراقب فروپاشی روانی باشم
از یه طرف باید کار کنم که همه جوره برسم
از یه طرف باید درس بخونم
و از یه طرف باید سر پا وایسم و خودمو حفظ کنم و قوی باشم تا بتونم ادامه بدم
حقیقتن من گیر کردم!
بین همه اینا گیر کردم....

به من میگه بجنگ!
کجای من به سرباز ها میخوره؟
آدم که جنگجو نیست،برای همه چیز بجنگه
آدم، آدمه بغل نشه، پوست تنش از غم تجزیه میشه

ساکت شدنم اولین واکنش دفاعی من در برابر ناراحتیامه?

"isolophilia"

آیسولوفیلیا، واژه ی انگلیسی؛ میل شدید به تنهایی و تنها موندن به آدمایی گفته می شه که تو سختی‌هاشون تنها موندن رو به حرف زدن با بقیه ترجیح می‌ دن، می رن تو کنج خلوت خودشون گم می‌ شن و تا حالشون بهتر نشه ازش بیرون نمیان

بفرستید واسش

من درحالیکه همهٔ رفیقامو رسوندم خونه هاشون و حالا دارم به این فکر میکنم که برم خونه با مامانم چایی بخورم یا با سرعت ۲۰۰ تا برم تو دیوار

ولی میدونی
من بارها تو مغزم خودمو کُشتم
بارها خودمو از دَره پرت کردم پایین
بارها خودمو دار زدم و قرص خوردم
بارها خودمو انداختم روی ریل قطار و قطار از روم رد شد،من حتی لحظه به لحظه جون دادنم و خورد شدن استخونامم حس کردم
اما هیچکی نفهمید،شده زمانایی که جلو بقیه میخندیدم ولی تو مغزم داشت مرگ رخ میداد
شده زمانایی که قلبم،روحم و مغزم مرده بودند ولی جسمم تلاش میکرد برای زنده بودن
و اما من حالم خوبه،هیچ مشکلی ندارم و همه چیز آرومه و خوب پیش میره....

امروز پشت چراغ‌ قرمز یه خانم موتورسواری رو دیدم که یه موتوری دیگه بهش متلک پروند و رفت دخترک خشکش زد، عصبانی و مات بود و انگار بغض کرده بود موتور رو کشید کنار که ملت رد شن احساس کردم ظرفیتش پر شده بود جای زخم جدید نداشت منم کشیدم کنار و رفتم باهاش صحبت کردم یه کم که حالش بهتر شد از همدیگه با کلی خنده خداحافظی کردیم

یادتون نره زخم که می‌زنید، هرچقدر کوچیک، زیاد که بشه فیل رو هم میخوابونه...

بعضی از آدمها با تموم زخم ها و دلخوری ها و نبودن ها، بازم وفادارند نه بخاطر کسی که نیست، بخاطر احساسی که به جای مونده بخاطر دستی که فشرده شده، روحی که یتیم مونده بعضی از آدمها با تموم تنهایی ها رنج ها دلتنگی ها بازم وفادارن نه یک سال نه یک ماه بلکه هر لحظه و هرثانیه وفادارن اونا طعم گس دلگیری رو چشیدن اما صبور موندند،لذت عشق رو با تموم جونشون لمس کردن اما بازم تنها موندند،اونا لب های پر از لبخند و دست های پر از توان رو دیدند اما بازم صبور تر و تنهاتر از همیشه ادامه دادند تا اگر روزی کسی تمامشون رو در آغوش گرفت با عشقی بزرگ تر و دستای بخشنده تر پاسخگوی دنیایی زیباتر باشن