( ¿¡ ) این پیام رو فوروارد کنید
تا من از هوش مصنوعی بپرسم اسم چنل شما چه حسی رو تداعی میکنه

پی‌ام‌اس که شروع می‌شه، دوباره هورمونا کنترل رو به دست می‌گیرن. فکرایی به ذهنم میان که می‌دونم منطقی نیستن. می‌دونم تقصیر خودم نیست، می‌دونم هورمونا دارن بازی درمیارن، ولی باز هم نمی‌تونم جلوی این حس‌هارو بگیرم. یه گوشه‌ی ذهنم دائم می‌گه: “اینا واقعی نیستن.” ولی قلبم گوش نمی‌ده. همه چیز جدی و سنگین می‌شه، حتی اگه چیزی برای ناراحتی وجود نداشته باشه. آخرش هم خسته می‌شم از این جنگ بی‌دلیلی که هر ماه باید تحملش کنم. انگار فقط باید صبر کنم تا بگذره.

الان توی اون مرحله از پی‌ام‌اس ام، که حتی اگه کوه هم جابه‌جا کرده باشم، مغزم می‌گه: “کوه کوچیکی بود، مهم نیست.”

هر بار که پی‌ام‌اس شروع می‌شه، انگار یه فصلیه از زندگی. یه بار زمستونه، سرد و سنگین. یه بار پاییزه، غم‌انگیز و مبهم. و یه بار شاید بهار، پر از تغییرای کوچیک و خسته‌کننده.