خلاصه‌ای از اوضاعم بخوام بگم اینه که از خودم متنفرم و کاش وجود نداشتم. همین.

روزگار اینجوری شده که هر کسیو می‌بینی، یه گوشه داره با بدبختیاش کلنجار میره.

ترکیبی از غم‌های واقعی و شادی‌های الکی هستم.

هجوم حجم زیادی از احساسات مختلف و بروز ندادنشون، داره خفه‌م می‌کنه و به جای فریاد زدن، دارم لبخند می‌زنم.

پایان ربع قرن زندگی
۱۴۰۳/۰۸/۰۷

وسط پرسش کلاسی دانش‌آموز اومده سر میزم میگه خانم، بابام بانک ملی مرکزی کار میکنه، اگر کاری داشتید وامی چیزی خواستید بهم بگید حتما??
بامزه‌هایِ حساب‌کشِ سواستفاده‌گر

"دلم می‌سوزد و کاری ز دستم برنمی‌آید" عاجزانه‌ترین، تلخ‌ترین و مختصرترین شرح حال بشر می‌تونه باشه.

من از احترام فیک بیزارم.
راستِ حسینی بیا سر تا پامو قهوه‌ای کن ولی جلوم، ادا آدمای خوب و فهمیده رو در نیار کصکش?

من هم یک کلکسیونرم.
کلکسیونی از غم‌ها، افسردگی‌ها، رخوت‌ها، خمودگی‌ها، بی‌حوصلگی‌ها، خشم‌ها، نفرت‌ها، فریادها، تروماها، طرحواره‌ها، اختلال‌ها، اضطراب‌ها، خستگی‌ها و پژمردگی‌ها.
کلکسیونی از رفتن و نرسیدن‌ها.
و کلکسیونی از یک جا نشستن‌ها.
کلکسسونی از آرزوها و رویاها و اهدافی که خاک گرفته‌اند.
کلکسیونی از فراموشی‌ها.

ده سال از عمرم رو میدم که این ده سال ۲۵ تا ۳۵ باکیفیت و پر از اتفاقای خوب و خوش و هیجان‌انگیز و خفن باشه.

از تعداد دوستای مجردم داره کاسته میشه باید پسرا رو بکشم.?