علاقه‌ی پاک عمقِ زیادی داره. وقتی از ریشه کنده بشه حفره‌ی بزرگ و تاریکی می‌سازه. حفره‌ای که وقتی بعد از سال‌ها از کنار یکی رد می‌شی و چشم‌هاتون برخورد می‌کنه دوباره و دوباره اِکویِ دردهایی که درونش دفن شده ازش شنیده می‌شه. یکهو غریبه‌ی آشنایی رو می‌بینی؛ همون که قلب‌های دوخته شده‌تون رو پاره کرد و بعد از محو شدنش، تو برای زمان زیادی توی خلاء بلعیده شدی. رد می‌شی و از خودت می‌پرسی چرا اونقدر آشنا بود!

𝑾𝒉𝒐'𝒅 𝒉𝒐𝒍𝒅 𝒚𝒐𝒖𝒓 𝒄𝒉𝒂𝒐𝒔 𝒘𝒉𝒆𝒏 𝒚𝒐𝒖𝒓 𝒅𝒐𝒘𝒏 𝒃𝒂𝒅?

از خودم عذر می‌خوام بابت نفرتی که ازت دارم. وقتی که نفس می‌کشیدی متوجه شدم؛ ازت متنفرم چون هنوز دوستت دارم. این حسِ لزجِ کریهِ آشوبگر توی همه‌ی سلول‌هام خزیده. من هنوز ازت می‌خوام دوستم داشته باشی و تنها چیزی که می‌گیرم چشم‌های خالی از محبتته.

"اگه بیخیال می‌شدم چی؟ اگه سقوط تنها راهی بود که می‌تونستم اولین و آخرین قدمم رو بردارم، به انتهایِ این هزارتویِ لعنتی می‌رسیدم؟ من این خشمِ مخفی شده توی دِرزهایِ مغزِ رسوبیم رو نخواستم عزیز من. تو بودی که ایجادش کردی. حالا یه راه براش پیدا کردم. خودخواهانه جلویِ من رو از نجات دادنم می‌گیری؟"