دلم می‌خواهد اینجایِ راه بایستم؛
فریاد بزنم و کمی گریه کنم و بعد برگردم
به جنگی که تمام نمی‌شود.

کسی نخواهد دانست که زیر هجوم افکار چگونه هر تکه‌ام به گوشه‌ای از این اتاق افتاد و صبح بی‌آنکه همراهی داشته باشم خود را با زجر جمع کردم و ادامه دادم.

من خیلی نا امیدم
ولی بزور خودمو روی زمین میکشم تا ادامه بدم

ببین اخرین پروانه توی دلمم مرد
حالا ازادی

من برای کسی که دوسش دارم هرکاری میکنم
پس اگه یه روز دیدی نه اوردم
بدون دیگه دوستت ندارم.