کاش چانه‌ام از لرزش می‌افتاد و بغض را به آسمان پس می‌داد…
کاش آرواره‌ام نمی‌لرزید و فعل دوست‌داشتن، حناق نمی‌شد و کامم را تلخ نمی‌گذاشت…
انگار به هیچ کجا تعلق ندارم و هم‌زمان، متعلق به زندگی هستم؛
شبیه به یک مفهومِ متناقض…

همواره تو را به یاد دارم؛
لابه‌لای واژه‌ها، با من نفس می‌کشی…

انگار که جایی میان قفسه‌ی سینه‌ام، در آغوش بطن‌ها و دهلیزها، درد می‌کند و تیر می‌کشد هم...

جهان پر بود از سایه‌های سرگردان؛ که رفتن را خوب بلد بودند و در املای بی‌نقشِ ماندن، غلط داشتند حتی…!
چیزی شبیه به وزنِ سنگین نقطه، در انتهای جمله‌ی دوستت‌ دارم.

درست است عزیزم…
برای هزارمین بار در امروز، عمیق نفس بکش؛
مبادا که سُر بخورد اشک، روی گونه‌ات…

سخته؛
ولی خوبه برات.

تو از انزوا بودی، از ریشه‌ی غم و انقباض بطن‌ها…
من اما…
نمی‌دانم…
انگار کسی هم‌جهان من نبود…