شب چله ۱۴۰۳
جمع شاعران پایتخت

شب چله ۱۴۰۳

شاید این دفعه ،بار آخر بود
که نگاهش به چشم من افتاد
بغض تلخ صدای او می گفت
از بهاری که در خزان جان داد

غم چه می‌خواهد از دلم این بار؟

صبح جمعه صدای زنگ موبایل
زوزه‌ی باد بود توی حیاط
آن طرف ضجه های مادر اوست
در سرش تیر باری از کلمات

پدر اصلا نمی شود بیدار

از غروب ستاره اش ترسید
غصه شد روی سینه اش آوار
حامل اشکهای آینه‌ بود
وقت رفتن به ایستگاه قطار

کوپه کوپه اتاقهای فرار

برف، بی وقت و جاده یخبندان
دوری اش رنج را به قلبم دوخت
نامه‌‌ها را به دست فاصله داد
یک به یک نامه‌ها در آتش سوخت

توی قلبم حسرتی به نام بهار

در خروج قطار از ریلش
خانه رنگ خزان غمزده شد
تیتر صبح خبرگزاری ها
باز هم فاجعه رقم زده شد

زهره فراهانی

دوم مهرماه ۱۴۰۳

@zohreh_faraahani

در اتاقی به رنگ تنهایی
اشک ابری به شیشه پاشیده
بغض تلخی، درون آیینه
نشکسته ،به گریه خندیده

چمدان، روی میز ، آشفته
آمده تا بماند او این بار
قاب عکسی که خانواده‌ی اوست
می‌نشیند به سینه ی دیوار

حس غربت ،تب پشیمانی
کنج تختش چرا مچاله شده
تا بجنگد علیه این احساس
غصه‌هایش هزار ساله شده

چک چک شیر آب با تردید
برد او را به آشپزخانه
این همان سمفونی دلتنگی است
در دل شب ،حزین و رندانه

همنشینان خلوت اویند
قلم و کاغذ و شبی بی‌خواب
در خیالش پر از هوای وطن
که نیاورده دوری اش را تاب

کفشهایش هنوز ملتهبند
بس که پاهای او زمین خورده
گفته بودند کوچ آسان نیست
درد دوری امان از او برده

توی آتش که زاده شد ققنوس
دید شب پر ستاره، بی‌ماه است
آنچه می خواست را به دست آورد
وقت برگشتنش از این راه است

تلفن زنگ می‌زد از دیشب
مادر از غصه‌‌اش شده بیمار
گفته اند استخاره جایز نیست
می شتابد به ایستگاه قطار

زهره فرمهینی فراهانی
۱۵شهریور ۱۴۰۳

@zohreh_faraahani

در چشمهای عاشق من انقلاب کرد
دیوانه‌ای به نام دلم را جواب کرد

وقتی که بود همسفر روزهای قند
با یک اشاره نقشه‌ی غم را بر آب کرد

در بند بند زندگی ام رد پای اوست
دلخوش نبود،دلخوشی ام را خراب کرد

چون آن درخت بی برم اقرار می کنم
تیشه به ریشه ام زد و من را مجاب کرد

ترک منی نمود که عمری چنان وطن
هرگز «شما » نبوده مرا« تو» خطاب کرد

تمرین مرگ می کند از عکس توی قاب
نفرین کنم به دل که تو را انتخاب کرد

زهره فرمهینی فراهانی

???

باور کنید حال و هوایم مساعد است
این شایعات شیوه‌ی برخی جراید است

یک صبح تیتر می‌شوم: این شخص [بگذریم]
یک عصر خوانده‌اید... وَ تکرار زاید است

من زنده‌ام هنوز و غزل فکر می‌کنم
باور نمی‌کنید؟ همین شعر شاهد است

#محمدعلی_بهمنی (تولد: دزفول، ۱۳۲۱، وفات: تهران، ۹ شهریور ۱۴۰۳)