استاد دیروز چیز دیگه ای هم گفت. گفت زبانت خوبه به نظرم با استفاده از فلان منبع میتونی پیشرفت کنی. و این کلاس، این استاد، این شیوه تدریس، این حرف ها و شادی های کوچیک کوچیکِ سر این کلاس این چند ماه خیلی برای من شیرین بود. اگر بگم این کلاس یکی از کلاس های خیلی مورد علاقم بود و استاد عفیفی باعثِ بیشتر ترغیب شدن من به زبان شد، دروغ نگفتم.

دیروز سرِ کلاسِ زبان استاد پرسید که شما پل برای چه چیزی بیشتر خرج میکنید و من گفتم گُل. و آره واقعا گُل و تا ابد گُل. اصلا پشیمون نیستم از پول هایی که برای گُل دادم و قراره بدم. اگر خدا گُل نیافریده بود چیکار میکردیم؟

نرگس‌ها بویِ تو رو میدن.

روزی که با دیدنِ گُل نرگس تو دست‌های دخترک شروع و با دو دسته گُل نرگس تو دست‌های خودم تموم شد.

بیچاره نقاشی کردن که همیشه تو لیستمه ولی هیچوقت تیک نمیخوره.

امروز دسته گُل تو دست حاج آقا که احتمالا میبرد برای خانومش، کفتری که بالای سردرِ ایستگاهِ مترو لونه کرده بود، بحث کردنمون که با خنده و مسخره بازی همراه بود، یادآوری تعریف هایی که از مستندمون روز دوشنبه شد، ارائه های بامزه بچه ها و حرفای بامزه استادِ زبان رو دیدم. پس خوشحالم.

امید همونقدری که سپر قوی در برابرِ غم و اندوه برای انسانه، همون اندازه میتونه سلاح قوی برای کُشتنِ روحش باشه.

امروز گریه کردم. امروز گفتم دیگه آهنگ های سامی رو میریزم دور. چیزهایی رو که منو پرت کنه به سال پیش این موقع. گفتم دیگه "در زلفِ تو آویزم" رو گوش نمیدم. همه امروز رو گریه کردم. گفتم دیگه دی رو دوست ندارم. گریه کردم. ولی یه جا زدم رو شونه راست خودم. اشکامو با آستینام پاک کردم و تموم شد. تمومِ تموم.

شاید همون یه کمی هم که فکر میکردم خوشگلم نیستم.

تا دیروز میگفتم دی بهترین ماهِ دنیاست، ولی خب دیگه اونم دوست ندارم.