«مراقبت» کلمه ای که وقتایی که میرم جلوی آیینه بیشتر بهش فکر میکنم.
ارتباط آدم‌ها درست مثل نگهداری از ی تراریومِ شیشه‌ای نیاز به محافظته.
نیاز به هرروز و هرروز مرور، تکرار.
این کلمه جلوی آینه برام برگشتن به روابط بی‌خود آدم‌ها میشه و پلکامو از ترس میترسه که من چیکار کنم نرسم به اون نقطه؟

و تو در خیال من ماورای اشتباهات انسانی، متعالی میمانی.که در پس هر اشتباه بوسه و آغوشی هست برای بیداری، که شبانگاه و خستگی برای ما تداوم بیداری‌ست و مرور.
و اگر من عاشقم باید در چشمان تو به یاد لزوم مراقبت بیوفتم.و بر این پیمان بمانم.
ما باید جنس اشتباهاتمان هم فرق کند، جنس بخششمان.

به این فکر میکنم که تو این گنداب ماشینی تا کجا میشه خلاف جهت شنا کرد و خسته نشد؟ به این فکر میکنم که تو این لجن‌زار دروغ و بی ایمانی تا کجا میشه پای حق موند؟ به این فکر میکنم تو این گردونه ی چرخون تا کجا میشه جنگید و پا پس نکشید؟ یا حتی تا کجا میشه درست موند و دل‌زده نشد؟
کاش همه‌چی به سادگی دار زدن مسیح بود یا حلق‌آویز کردن عموم. اما زندگی تو این دنیا عین شکنجه ساواکه:)
حالا با بریده شدن بند انگشت و شلاق و کندن ناخون و کشیدن دندون تا کجا میشه دم از پای‌ثابت‌حق و انصاف و تک نفری ایستادن زد؟
از شبیه آدم‌ها بودن بی‌زارم.از حتی کمی شبیه بودن.
اما تا کجا از خودم در برابر شباهت محافظت میکنم؟ تو چقدر کمکم میکنی؟

ولش کن، دستمو میکنم ته حلقم تا غمی ک بهم خوروندنو بالا بیارم.

بازم خداروشکر

اره ملت برای هم ساعت عاشقی میفرستن

شونصد بار دیگه هم میتونم تمساح خونی رو ببینم و بخندم.

خداروشکر وسطشم مردم

انقدر به طرز عجیب و غریبی همش خوابم میاد و وقتی میخوابم برام زود میگذره انگار فقط پنج دقیقه چشمامو بستم که دارم زیر خستگی ساختگی خودم له میشم و
نیاز دارم طولانی بخوابم.اونقدر بخوابم که اوضام درست شه.

نیاز دارم یکی هی یاداوری کنه یگانه تو هنوز فقط بیست سالته.

دلم از بزرگ‌شدن می‌جوشه…
سرم درد میکنه، میخوام تاب بخورم.

من هر وقت یگانه رو میبینم باید یه راند بخوابم مهم نیست که صبح باشه ظهر باشه یا شب??