دلم تنگه برای هرچه بود

دلم تنگه برای هرچه نیست

دیر نکن
بیا قلبت رو در دستان من بذار
بذار زبونت از سکوت چند سالت بیدار بشه
سرت رو بلند کن و شرم رو بریز
امیدهای خودتو از خواب زمستونی بیدار کن
بیا، نترس، دستات رو به من بده
احساسات عنکبوتی خودتو دور کن
رویاهای یخ زده خودتو به آفتاب برسون
خرابه تمام ویرانی هایت رو در دیروزت بذار
بیا، نترس، چشماتو رو به من باز کن
به این فکر نکن که دنیا در حال چرخشه
مهم نیست دنیا چی میگه و میشه
منتظر چی هستی، برو بیرون و خودت ببین آفتاب هنوز داغه
گلها هنوز مثل دیروز تازه هستن
بیا، نترس، آرزوهایتو به من بده
و بذار صدات تا جایی که بتونی فریاد بزنی شنیده بشه
بذار زبونت بگوید دوستش داری
به یاد داشته باش عشق من، هر انسانی آنقدر پیر به دنیا می آید که بمیرد
برای فردا دیر نکن

از دلتنگ بودن
خستم .

شب است که آدم را اندوهگین می‌کند،
یا آدم است که برای اندوهگین شدن،
شب را انتظار می‌کشد؟

حدس می‌زنم نفرت من از مردم از این واقعیت ناشی می‌شود که هرگز نمی‌دانم آنها چگونه هستند.
من نگران این نیستم که آنها چه کسانی هستند، بلکه به این فکر می کنم که چه کسانی خاهند بود.
این محکم ترین دیواری است که تا به حال با مردم ساخته ام، نوعی مکانیسم دفاعی.
و فضای آن به قدری باریک است که به من احساس گیر افتادن می دهد.
من نمی توانم به چیزی فکر کنم که بتوانم رویا کنم.
باید پرده را بزنم کنار تا روز را ببینم.
اما انگار از این روز دورم، از هم دوریم.
کنار زدن پرده مانند شروع به رویاپردازی است، اما انگیزه این را هم ندارم