که واژه‌هایی که از قلب مهربانِ تو متولد شدند، آغوشِ گرمی شدند برای روح غم‌گینم

شاید همان تنهاییِ نامتناهی در فضای خفه اما بی‌کرانِ کیهان، معنای زندگی بود...

خسته‌ام از نبودن‌ها.

روحِ من به‌ هنگامه‌ی لمسِ هنر،زنده و آبی‌تر از همیشه است

روی دامن شب، ستاره‌ها بوسه کاشته‌اند

صدایم می‌کنی″آبی″و از قلب آبی‌ام،برایت گُل‌هایی به زیبایی لحنِ دیده‌ات می‌روید

پیوند خورده موجِ موهایم به دریا?

فرشته‌ی قلبم،نور امیدم بال‌هایت را می‌بوسم?

روشنیِ نورِ امید است که نمی‌گذارد غرق شوی در دریای غم...

درواقع، من تلخیِ قهوه را زندگی کرده‌ام؛
و طعم صبر و انتظارِ بی‌پایان را چشیده‌ام
و حالا دیگر می‌دانم عمقِ معنای غم را...