"استاد و نااستاد"

"استاد" آن است که تو را رهایی می بخشد.
"نااستاد" آن است که تو را به اسارت می برَد.

"استاد" کاری می کند که تو حتی یک سر و گردن از او بالاتر روی تا هستی را بهتر ببینی.
"نااستاد" کاری می کند که همواره زیر نظرش باشی و جز برداشت های او را نپذیری.

"استاد" به تو مردنِ در ذهن را می آموزد تا روح ات زنده و پویا گردد.
"نااستاد" فقط ذهن تو را پُر می کند و رهایی روح تو برایش محلی از اعراب ندارد.

"استاد" تو را با ماجراهای زنده می آموزد و می آزماید،
"نااستاد" تو را به واژه ها و اصطلاحات و لغت نامه های بی در و پیکر حواله می دهد.

"استاد" دری به درون خودت می گشاید تا عالَم را خودت ببینی و تجربه کنی،
"نااستاد" تلی از تجربه های مرده ی دیگران را بر سرت آوار می کند.

"استاد" آنگاه که تو را آموخت و سرپا شدی، از جلوی چشمانت محو می شود تا خود مستقیماً وصل شوی،
"نااستاد" همواره خود را به رخ می کشد و تحقیرت می کند و پرواز را اینگونه در تو می کشد.

"استاد" نه چیزی می خواهد و نه خود را طلبکار می داند،
"نااستاد" همواره خود را طلبکار و تو را مدیون فرض می کند.

درس "استاد"، زنده و از روی کتاب زنده است،
درس "نااستاد"، مرده و از روی کتاب های مرده است.

"استاد" یک معلم الهی است،
"نااستاد" یک کاسب دنیوی است...

و به یاد داشته باش که عشق و آزادی و خردمندی را تنها با "استاد" می توان تجربه کرد و دریافت نمود، نه "نااستاد".
و امروزه نااستادان بسیارند.