من از آدما میترسم.
از همینایی که تو خونه ها باهم حرف میزنن.
همینایی که تو خیابون دست به دست هم راه میرن.
همینایی که هر روز بیشتر از ده بار دروغ میگن.
همینایی که روز و شب به فکر اینن که چجوری از یکی دیگه به هر حالتی که شده، چیزی کش برن.
همینایی که وقتی از هر طرفی به بن بست میخورن، چشماشون میشه رود کارون.
همینایی که تا وقتی پول داری رفیقتن.
همینایی که اگه بهشون توصیه ای کنی، صد تا عیب و ایراد روت میزارن و با یه فکری به حال خودت کن، ولت میکنن.
همینایی که الان دارن این حرفا رو میخونن.
همینایی که منو نابود کردن!

بی خوابی درد بی درمان.

طنز تلخیه، این که شما میخواین با کسی که آزارتون میده به آرامش برسین.

به دنیا اومدن تو ایران شوخی جالبی نبود، خوشم نیومد.

تاحالا ایقدر بد خواب نشده بودم

پیگیر هیچ آدمی نباشید؛ هر کی بخواد باشه خودش پُر رنگ میشه.

حافظه‌ی قوی، آدمو غمگین و افسرده میکنه.