ی خورده بزرگ شید .

میدونی
داستان من برمیگرده به همون دختر کوچولویی که حتی باباشم دوسش نداشت
هی شکست هی شکست هی شکست
هی خودشو ساخت هی خودشو ساخت
اما نخواستنش هیچکس نخاستش
به هرکی خاست اعتماد کنه یجور کیرش کردن بعد رفته رفته دیگه اعتماد نکرد دیگه عاشق نشد دیگه حسش نکرد دیگه ذوقی نداشت عادی شده بود رفتن و اومدن آدمای زندگیش
یکی میومد تا میخاست اعتماد کنه میدید عه این از همشون جاکش تر بوده
خسته شده اون دختر کوچولو انگار خدا تو تقدیرش براش نوشته این همیشه ی خدا باید تنها باشه حتی بااید از همه مراقبت کنه باید رفیقاش ازش استفاده کنن و انقد کیر بخوره تا بازم خودش بمونه و خودش
گاهی از خودش میپرسه مگه من چی کم داشتم مگه من چی میخاستم چرا نمیشه چرا کسی منو دوس نداره چرا من نمیتونم عشق رو تجربه کنم و این باعث میشد هعی ضعیف تر بشه
من همون دختر کوچولوهم ک با بغض دست و پاشو جم کرده ی گوشه ای از اتاقش نشسته
منتظره سیگارش خاموش شه بعدی رو روشن کنه شاید از نظر بعضیا افکارش بچگونه باشه اما اون فقط راجب عشق حرف نمیزنه
راجب رفیق دوست خانواده زندگی و و و
از همشون گله داره
بخاد غر بزنه شاید ماه ها طول بکشه
عادت کرده دیگه
به نخاسته شدن عادت کرده ..
هرکی از راه میرسه با یچیزی ی زخم زبون بهش میزنه و میره یکم زیادی کوچیک بود برا تجربه هاش مگه نه؟
گاهی انقد اطرافیانش مسخرش میکنن ک با خودش میگه خدایا ن به ما آدمشو دادی نه عشقشو نه پولشو نه درسشو نه فیسشو نه اندامشو نه نه نه ....
دختر کوچولوعه داره کم میاره کاش یکی باشه تا باورش کنه تا بتونه اعتماد کنه و..
کاش دوباره با شیرکاکائوی همیشگیش ذوق کنه ..
اما خسته شده..
خیلی خسته!🥲💔

🥺💋

چ دافی

ای خدااااا من دورت بگردممم

چرا صورتت باد داره

انقد ک...

یسریا تو باشگامون هستن ک با وازلین هم تو کون منو غزاله نمیرن