«غریب شبیه امشب،و غریب موجودیه آدمیزاد.»

«من هنوز تو را برای خودم دارم، هنوز خوشحالم، اما تا چه زمانی؟ این را می‌گویم ولی نیم‌ثانیه هم به تو شک نمی‌کنم. من سر راه تو هستم، دست و بال تو را می‌بندم. زمانی خواهد آمد که من باید خودم را کنار بکشم. حالا چه وقت، بستگی به مقدار خودخواهی من دارد. از این شکایت‌های همیشه تکراری من وحشت نکن. به هر طریق شب‌هایی هست که باید از روزگار شکوه کنم، چون رنج بردن در سکوت خیلی طاقت فرساست.»

-فرانتس کافکا

«گاهی اوقات به درستی نمی‌فهمم دلتنگی من بیشتر بخاطر توست یا برای تکه‌ای از من که در کنار تو جا ماند و هرگز برنگشت؟»

یکی دیگر از هراس‌های ما این بود که مبادا "زندگی" شبیه "ادبیات" از کار در نیاید.

{درک یک پایان _ جولین بارنزلی.}

تو فکر می‌کنی ما ادامه‌ٔ خواب‌هایمان را پیدا می‌کنیم؟

-{شهرام شیدایی.}

ما در زمان زندگی می‌کنیم- زمان نگه‌مان می‌دارد و حالتمان می‌دهد- ولی هرگز احساس نکرده‌ام که آن را خوب می‌فهمم.و منظورم نظریه‌های علمی نیست که زمان خم می‌شود و به عقب برمی‌گردد یا ممکن است در جایی دیگر به صورت‌های موازی وجود داشته باشد.نه،منظورم زمان معمولی و روزمره است که ساعت‌های دیواری و مچی خاطرجمع‌مان می‌کنند که با نظم و ترتیب می‌گذرد:
تیک تاک، کلیک کلاک.
آیا چیزی باورپذیرتر از عقربهٔ ثانیه‌شمار وجود دارد؟ با وجود این، کوچک‌ترین لذت یا دردی کافی است که انعطاف‌پذیری زمان را به ما بیاموزد.بعضی احساسات گذر آن را سریع و بعضی دیگر کند می‌کند؛گه‌گاه هم به نظر می‌آید گم شده - تا آن لحظهٔ نهایی که واقعاً گم شود و هرگز برنگردد.

{ درک یک پایان _ جولیان بارنز .}

و عزیزترینم، انسان دوباره به زندگی برخواهد گشت؛ هرچند با چنگ و با دندان ، هرچند خمیده و خزیده بر روی زمین، وجودِ جان روزی برخواهد گشت و خود را در طلوعِ طبیعت و در غروب اقیانوس خواهد دید.