من نمی دونم جاهای دیگه دنیا چطوره
ولی عمیقا خوشحالم که با این مردم هم‌وطنم.

امیرالمومنین علیه السلام می فرمایند:
از شرّ کسی که به او احسان می کنی بر حذر باش.
(اتَّق شرِّ من احسنت الیه)

در مورد دانشگاه:

توی عصر حاضر ینی جایی بعد از اختراع صنعت چاپ و یا قدرمتیقن دیگه بعد از اینترنت آدما نباید برند دانشگاه تا چیزی رو به صورت تخصصی یاد بگیرند.
هر آدمی برای زندگی به یه سری مقدمات احتیاج داره که خب مدرسه به نظرم می تونه خیلی خوب این کار رو بکنه و البته که اون اشکال همیشگی به نظام آموشی ایران همیشه وارده که روی مهارت متمرکز نیست و روی آموزش مانور میده و بعد از اون هم توی کارش و تخصصش یه سری سوال داره که می تونه از اینترنت و اهل خبره بپرسه
اما برای تخصص به نظرم چیزی به اسم توسعه دانش نباید توی دانشگاه رخ بده، شفاف تر اگر بخوام بگم به نظرم آدما باید دنبال جواب سوال باشند و این سوال ها باشند که آدم ها رو وادار کنند به تحقیق،‌ پژوهش یا یادگیری
اما سوال اصلی اینجاست که خب!‌ این سوال ها باید از کجا بیان؟ بازار!!! بله بازار به نظرم بهترین جاست برای ایجاد سوال،‌چون بازار یه ساختار اقتصادی ارگانیکه و مردم توش با پولشون مشخص می کنند که دوست دارن تکنولوژی به چه سمتی پیش بره و به نظرم پول برای این مسئله خط‌‌ کش خوبیه
مثلا فکر نمی کنم هیچ وقت هیچ کسی پول خرج کنه برای پژوهش در زمنیه فلسفه هنر ولی شرکت هایی زیادی برای داشتن گیربکس بهتر تو ماشیناشون حاضرن میلیون ها دلار خرج کنند.
اینجوری میشه جلوی اتلاف حجم زیاد از انرژی هایی که تو توسعه بی‌رویه و بی خاصیت دانش میشه رو گرفت!
برای همینه که دانشگاه های خوب دنیا توی مرحله دکتری قبل از ثبت نام ازت موضوع می خوان!‌ این ینی برای پیدا کردن جواب چه سوالی داری میای اینجا؟
اما یه چیزی که خیلی مهمه، نقش دولت هاست. دولت ها اگه ساختار درستی داشته باشند، مثلا به جای نفت با مالیات تغذیه بشن، اونا هم دیگه دنبال چیزای بدرد نخور نمیرن و نمیان بودجه های هنگفت برای چیزی که فقط خودشون فکر می کنند درسته پرداخت کنند! و این مردم خواهند بود که به عنوان تامین کننده مالی دولت (‌با مالیات) جهت توسعه رو برای دولت هم تعیین می کنند و خب این ینی دموکراسی واقعی و همون چیزی که امام خمینی (ره) توی ایران به دنبالش بود.
خوشحال میشم اگر نظری داشتید بهم بگید.

عَسی أنْ تُحِبُّوا شیئاً و هُوَ شَرٌّ لَکُم
اید چیزی را دوست بدارید و [حال آنکه] برای شما بد است
۲۱۶ بقره
------------------------------------------
در مورد هر چیزی که برای رسیدن بهش تلاش می کنیم.

هر لحظه که تسلیمم در کارگه تقدیر *** آرام تر از آهو بی باک تر از شیرم

هر لحظه که می کوشم در کار کنم تدبیر *** رنج از پی رنج آید زنجیر پی زنجیر

و خب به نظرم
خیلی باید به این فکر کرد ...

به گمانم این اقتصاد، انتخاب خمینی کبیر نبود...
یه ویدیویی هست از ۱۲ فروردین ۱۳۵۸ که تو ذهن من خیلی مونده، دارن مصاحبه میگیرن از یه پیرمردی تو صف رای و ازش می پرسن آری میدی یا خیر، میگه به امام خمینی رای میدم!‌
حس می کنم تو اون سال و با توجه به اون پایگاه اجتماعی که امام داشته اگر می خواست حکومت جور دیگری هم باشه به احتمال قوی می تونست! مثلا یه چیزی مثل ایران اسلامی یا حکومت اسلامی ایران یا …
اما امام خودش اومد و جمهوری رو گذاشت وسط برای اینکه به این مسئله باور داشت!‌ این جمهوری برای امام استخوان توی گلو بود احتمالا و خروجی هایی مثل بنی صدر هم موید این هستند. اما امام باز هم رفت سراغ این انتخاب شاید چون علاوه بر اعتقاد شخصیش به دموکراسی این مسئله رو باعث تداوم جمهوری اسلامی هم می دونست.
اما جریان اقتصادی در ۲۰ سال گذشته اصلن بویی از باور امام نبرده به نظرم.
اقتصادی که در عین چپ بودن، خیلی سخت داره ادای اقتصاد آزاد رو درمیاره، اقتصادی که نمیذاره و نمی خواد بنگاه های آزاد شکل بگیرند و داره دست و پا میزنه تا خودش شکم مردم رو سیر کنه و نه اینکه مردم خودشون شکم خودشون رو سیر کنند.
کارمندهای زیاد دولت، یارانه و سهام عدالت و مسکن ملی و … تا جایی که دوباره حرف از کوپن زده میشه.
این ها همش پل هاییه که حاکمیت میسازه و متاسفانه از روی این پل فقط رانت و انحصار و دزدی می تونه رد بشه.
مطمئن نیستم سر منشا این ماجرا کجاست، اما به نظر من جایی در بدنه میانی دولت این اتفاق افتاده. مدیران میان رده‌ای که با رفت و آمد دولت ها خیلی جاشون عوض نمیشه و به صندلیشون سنجاق شدن یه جورایی، همون هایی که با یه حقوق ساده کارمندی تونستند توی ترکیه هم خونه بخرند و این یه کم عجیبه!‌ نیست؟
در هرصورت امام مردم رو نه به عنوان مترسک بلکه به عنوان مهره تاثیر گذار در حاکمیت تعریف کرده بود اما در اقتصاد کنونی ما مردم مترسک هستند!‌
در یادداشت های بعدی سعی می کنم با چند تا مثال مسئله رو شفاف تر کنم.

امام جواد عليه السلام مى فرمايد: اظهار الشئ قبل ان يستحكم مفسده له
آشكار كردن چيزى پيش از آنكه استوار گردد موجب تباهى آن مى شود

نصر من الله و فتح قریب

ایلام و بوشهر

*🟠 نگاهی به آمار تحصیلات دانشگاهی در ایران و رابطه آن با جنسیت و قومیت*
پس از انتشار مقالات «نابرابری در وضعیت سواد اقوام ایرانی» و «تحلیل آمار بازماندگی از تحصیل» در سال ۱۴۰۲ تعدادی از خوانندگان پرسش‌هایی درباره وضعیت شاخص‌های دیگری مثل تحصیلات، سلامت و مانند آن‌ها در میان اقوام مطرح کردند. این پرسش‌ها در انتخابات ریاست جمهوری ۱۴۰۳ نیز در گفتگوهای انتخاباتی مطرح شد و مورد توجه افکار عمومی قرار گرفت.

📍مطابق آخرین سرشماری مرکز آمار ۱۲% از جمعیت دارای مدرک دانشگاهی هستند. بیش از نیمی از جمعیت تحصیلکرده، مدرک کارشناسی دارند.

📍در اکثر گروه‌های سنی، تحصیلات زنان از مردان بیشتر نیست، اما در میان زنان جوان شهری لیسانسه این الگو به کلی متفاوت است. به هم خوردن الگوی سابقِ غلبۀ جمعیت مردان تحصیلکرده، پدیده‌ای مهم و در خور توجه است و تقاضا برای نقش‌آفرینی زنان را در جامعه ایرانی در دهه‌های اخیر به صورت چشمگیری افزایش داده است.

📍 از جمله مواردی که رابطه منفیِ معنادارِ بین جمعیت اقوام و تحصیلات مشاهده می‌شود، می‌توان به زن بلوچ، مرد بلوچ روستایی و زن کرد روستایی اشاره کرد.

متن کامل:

d-mag.ir/p17178

@dmag_ir